Ik voel me als een drenkeling die schipbreuk heeft geleden. Ons schip heeft de haven immers niet weten te bereiken, het gestelde doel is niet gehaald. En dat is dan toch even slikken, want een droom is in rook opgegaan.

Kans
Een goed jaar geleden kreeg ik de gelegenheid om in aanvulling op mijn eigen praktijk in een collectief van coaches te stappen. Met gelijkgestemde collega’s de markt op om ons gedachtengoed in de wereld (of dan toch in ieder geval in Nederland) te zetten. Wat een kans! En in zo’n geval sta ik vooraan om mee te doen en de kar te trekken.

Weerbarstig
Maar wat bleek het weerbarstig. Je verhaal vertellen is één ding, daarmee voldoende opdrachten binnenhalen is nog iets anders. Dus ondanks het vele werk dat we er instaken afgelopen jaar, bleek het financiële resultaat onder de streep niet afdoende. Dat vroeg om een goede en eerlijke evaluatie om te kunnen beslissen wat we zouden doen: doorgaan of stoppen.

Stoppen
En je voelt hem al aankomen: we kwamen tot de conclusie dat de basis op dit moment te mager is om dit coachcollectief voort te zetten. Maar om er meteen helemaal mee te stoppen was voor ons toch te rigoureus. Én pijnlijk. Dus kozen we voor een tussenoplossing om de zaak even een paar maanden te laten rusten en straks in het voorjaar nog eens te kijken waar de energie zit en wat ervoor nodig is om een doorstart te maken. Want zomaar loslaten, dat kunnen en willen we niet.

Pijnlijk
Want pijnlijk is het absoluut. Iets waar we een jaar lang aan gebouwd en gewerkt hebben. Waar onze aandacht naar uit ging en onze hoop op gevestigd was. Waar we een droom mee wilden verwezenlijken. Het is er ineens niet meer. En dat is een gemis dat zich goed laat voelen.

Cyclus
Een gemiste kans. Gefaald. Gewogen en te licht bevonden. Wat ik me wel niet in het hoofd haal om dit verlies voor mezelf te duiden. Want het voelt echt als een verlies. En tegelijkertijd merk ik dat er hierdoor ruimte ontstaat om weer eens met andere ogen naar mijn werk te kijken. Om te zien welke allianties goed voor mij werken, welke werkwijze het best bij mij past en waar ik misschien nog meer afscheid van zou mogen nemen. Het is in wezen de cyclus van het leven. En daar ben ik nog lang niet klaar mee.