Op de kleuterschool, lang geleden, begon het. Je ontdekte de wereld en deed dat op jouw manier. “Zelluf doen!” De uitgestoken hand van je moeder maaide je weg, want je kon het echt zelf wel. Je kreeg het vertrouwen en vervolgens kreeg je het meestal nog voor elkaar ook. En lukte het niet, dan hoefde je maar in huilen uit te barsten. Je moeder was altijd dicht in de buurt.

Zelf
Wat me vaak opvalt is dat we soms zijn blijven steken in die periode. Alsof we in al die jaren niet ouder zijn geworden en niets hebben geleerd. We ervaren een probleem en denken dat we het helemaal zelf moeten oplossen. Dat we het probleem in ons eentje moeten klaren. Hulp vragen? “Nee, dat kan ik zelf wel.”

Voortmodderen
Ondertussen blijf je maar een beetje voortmodderen. Ook al loop je steeds weer tegen je grenzen aan, wil het eigenlijk niet lukken, neemt je zelfvertrouwen stukje bij beetje af en komt de oplossing nog steeds niet dichterbij. Je blijft tegen jezelf zeggen: “Dat moet ik toch zelf kunnen.”

Lastig
Wat maakt hulp vragen nou zo lastig? Dat kan verschillende oorzaken hebben. Soms voelt het alsof we daarmee tornen aan onze autonomie. Dat we onze onafhankelijkheid ermee verliezen en niet zelf beslissen wat we doen. Of we krijgen het gevoel dat we door hulp te accepteren ons verplichten naar de ander toe. Voor wat hoort wat, zo hebben we altijd geleerd. Een andere, veel gehoorde overtuiging: “Ik kan het zelf veel sneller en beter”.

Ondersteuning
Terwijl we allemaal diep van binnen weten dat we de ander nodig hebben. Dat we het uiteindelijk niet redden in ons uppie. En dat die uitgestoken hand, dat steuntje in de rug of die arm om onze schouder niet alleen fijn is, maar zelfs noodzakelijk. Belangeloze en liefdevolle ondersteuning in wat we zelf denken dat goed voor ons is, in ons proces tot verdere ontplooiing, dat zouden we onszelf toch niet willen ontzeggen?

Hulp
Dat dit dilemma van alle tijden is horen we in Help! van de Beatles, waarin zij ruim 60 jaar geleden al erkenden dat je zo af en toe hulp nodig hebt om weer met beide voeten op de grond te komen:

“When I was younger, so much younger than today
I never needed anybody’s help in any way
But now these days are gone
I’m not so self assured
Now I find I’ve changed my mind
I’ve opened up the doors

Help me if you can, I’m feeling down
And I do appreciate you being ‘round
Help me get my feet back on the ground
Won’t you please, please help me”

Help! | The Beatles