Een coach is ook maar een mens. Niets menselijks is ons vreemd. Dat neemt niet weg dat er situaties zijn waarvan ik vind dat mijn eigen gedoetjes even aan de kant geschoven moeten worden.

Meedragen
Iedereen heeft zo zijn eigen-aardigheden. Onderwerpen en thema’s die we ons hele leven al meedragen en waarop we soms geraakt worden door wat er in de omgeving gebeurt. Door een opmerking, een gebaar, een frons van een ander kan er zomaar ineens een emotie de kop opsteken. En als het dan gaat om eigen-aardigheden heb ik zo de mijne.

Alert
Dat ik geraakt word in het dagelijks leven van mijn privébestaan is zo erg nog niet. Ik ben net een echt mens. Maar zodra het in mijn coaching gebeurt ben ik alert. Want daar zou ik niet willen dat mijn blik vertroebeld wordt door mijn persoonlijke thema’s. Mijn klanten hebben recht op een onbevooroordeelde benadering, vrij van mijn sores.

Parkeren
Maar dat blijft wel hard werken. Onlangs merkte ik dat ik me een mening aan het vormen was over uitspraken die een klant had gedaan. Want die botsten met mijn persoonlijke waarden en normen. Dat mag natuurlijk naast elkaar bestaan. Mijn mening is dan ook totaal niet relevant in die context. Dus die heb ik te parkeren om op een ander moment eens te onderzoeken waar ik nou zo op aansloeg.

Behoed
Daar hebben ze in mijn beroepsgroep de intervisie op gevonden. Een intercollegiaal overleg om samen na te denken over het werk, ervaringen uit te wisselen, te leren van elkaar en nieuwe kanten aan jezelf te ontdekken. Dat heeft me al heel wat verrassende inzichten opgeleverd. En ook in deze casus weer behoed voor een onprofessionele uitglijder.