“And the Oscar goes to …Will Smith!” Waren we nou getuige van een knap staaltje acteerwerk of ging hij echt door het lint? Hoe dan ook, het incident geeft veel stof voor discussie en tot nadenken. Zowel voor de toeschouwers als voor hemzelf.

Klap
Toen ik jonger was bleef ik er meestal voor wakker. In spanning of mijn favorieten beloond zouden worden met een Oscar. Maar dat doe ik allang niet meer. Tegenwoordig is het wel één van de eerste dingen die ik – de ochtend erna – op zoek in het nieuws als de Oscaruitreiking weer heeft plaatsgevonden. Dit jaar ging het nieuws echter amper over de Oscars, maar vooral over ‘de klap’ en het waarom.

Kaal
Will Smith – al lang en breed de Fresh Prince ontstegen – deelde een klap uit aan de presentator van de show na een grap over het kaalgeschoren hoofd van de vrouw van Smith. Toevallig ken ik twee vrouwen met dezelfde aandoening die leidt tot haaruitval en ik ken hun verhaal. De schaamte die het kan geven en de twijfel tussen een pruik dragen of volledig jezelf laten zien. De moed die ervoor nodig is om als vrouw je kale schedel te tonen. Wat dit in huize Smith heeft betekend? Ik heb er wel een beeld bij.

Ongewenst
Geweld is natuurlijk nooit gerechtvaardigd. En ook de woorden die Will Smith in woede naar de presentator schreeuwde waren niet helpend. Was het allemaal geacteerd of was het echt? Ik weet het niet. Maar al snel kwamen de excuses. En het berouw. En de verantwoording dat hij wilde beschermen wat hem het liefste is. Wie heeft zichzelf zo in de hand dat er nooit eens iets fout gaat of ongewenst gebeurt?

Zelfreflectie
Onder druk wil er soms gedrag vrijkomen dat we liever niet zien. Waarvan we vinden dat het niet bij ons hoort. Maar waarvan we heimelijk weten dat we het met ons meedragen. En in een onbewaakt ogenblik kan het zomaar de kop opsteken. Dat onder ogen zien is een hele stap, maar leidt tot verdere ontwikkeling. “I am a work in progress”, noemde Will Smith dat na een dagje zelfreflectie.