Alweer een tijdje geleden heb ik door een professionele fotografe profielfoto’s van mezelf laten maken onder andere om te gebruiken op mijn website. Het resultaat vond ik prachtig, maar er bleken ook een paar foto’s tussen te zitten die me niet zo aanspraken. Mijn haar zag er verwaaid uit en door de lichtval leek ik ook wel wat meer rimpeltjes te hebben in mijn gezicht. Al snel besloot ik om die paar foto’s niet te gebruiken. Ik schreef ze af.

Nou kan ik wel proberen te ontkennen dat ik stilletjesaan ouder word, maar de vrouw op die foto’s, dat ben ik ook. En mijn haar zit niet altijd fraai in model. Vaker niet dan wel zou ik haast zeggen, doordat ik altijd buiten ben en in de wind loop. Alleen zie ik het dan niet van mezelf en het beeld in mijn hoofd blijkt dan toch iets teveel geromantiseerd.

Hoe dan ook was het best confronterend voor me om mezelf van die minder mooie kant te zien. En toch is dat ook een onderdeel van het geheel dat ik ben. Met niet alleen maar gladde, gepolijste kanten, maar ook ruwe en onbewerkte aspecten. Dat geldt niet alleen voor de buitenkant, maar net zo goed voor het innerlijk. Ook daar loop ik nog weleens tegen dingen aan waarvoor ik me misschien een beetje schaam of geneer. Omdat ik denk of vind dat ik dat toch eigenlijk anders zou moeten doen.

Maar de realiteit is nu eenmaal dat we uit zoveel facetten zijn opgebouwd dat daar zowel mooie als minder mooie kanten aan zitten. En dat het enorm veel rust brengt als je die werkelijkheid kunt accepteren. Als je jezelf niet voortdurend hoeft te veroordelen over wat er (nog) niet goed is aan je. Maar als je met mildheid naar jezelf kunt kijken en daar ook de in jouw ogen minder fraaie delen in kunt aanvaarden.

Bij mij heeft het wel even geduurd om mijn geheel ten volle te accepteren, maar ik heb nu dan toch besloten om de bewuste foto die ik eerst afschreef nu ook te gebruiken op mijn website. Waarschijnlijk zal het voor mijn meeste klanten alleen maar herkenbaar zijn, want zo zien ze me als we door de duinen wandelen. Zelf moet ik er misschien nog een beetje aan wennen, maar ik merk nu al dat er tegelijkertijd een last van me is afgevallen. Ik hoef niet te streven naar het perfecte. Want dit ben ik, in al mijn kleuren.