Als je je rot voelt wil je je zo snel mogelijk weer beter voelen. Logisch toch? En zeker als het al een tijdje aanhoudt dat je niet goed in je vel zit. Dan ben je er op een bepaald moment helemaal klaar mee en wil je weer dolgraag de oude zijn. En liefst morgen al.

Want het heeft al lang genoeg geduurd en je plannen in de war geschopt. Je werk ligt praktisch stil, thuis gaat het door dit alles niet zoals je zou willen en je toekomstplannen heb je helemaal maar even in de ijskast gelegd. Op dit moment is het vooral een kwestie van overleven.

Dus zo snel mogelijk weer terug op de rails, dat is wat je je hebt voorgenomen. En je doet er ook alles aan: je let op je voeding, je neemt voldoende beweging, je neemt alle tips die je krijgt ter harte en toch wil het nog niet erg opschieten.

Je hebt wel goede dagen. En die zijn stukken beter dan enige tijd terug. Maar die wisselen nog steeds af met mindere dagen, waarop je bang bent dat je weer terug valt. Stabiel kun je het nog niet noemen.

Soms hoor ik een klant weleens verzuchten: “Had ik maar een gebroken been, dan wist ik precies hoe lang dit nog gaat duren”. Dat is enerzijds waar en anderzijds ook weer niet helemaal. Als het gaat om herstelprocessen, dan weten we bij lichamelijke gebreken meestal redelijk nauwkeurig aan te geven hoe lang het herstel gaat vergen.

Behalve als er mentale processen gaan meespelen, want dan kunnen die herstelbelemmerend werken en kan het zomaar een stuk langer duren dan normaal. Dan blijf je met dat gebroken been ook tobben en wil de pijn maar niet overgaan.

En dat is precies wat er gebeurt met stressgerelateerde klachten. Je hoofd en emoties spreken een woordje mee, wat in veel gevallen herstelbelemmerend kan werken en de duur van het herstel onvoorspelbaar maakt.

Zaak dus om de rust en tijd te nemen om te herstellen, dat werkt veel beter dan enorme haast te hebben en te denken dat het dan sneller over is. Het tegendeel is meestal het geval. Dus stop met je zorgen te maken over morgen of te tobben over gisteren, maar leef in het nu. De Dalai Lama zegt het zo mooi: “Er zijn maar twee dagen in het jaar dat je niets kunt doen. Ze heten gisteren en morgen. Vandaag is de ideale dag om te leven”.

En maak korte metten met die overtuigingen die je herstel in de weg zitten. Wat maakt nou dat je vindt dat het zo snel moet gaan? Welke gedachte overheerst als je denkt aan de weg die je nog hebt af te leggen? Welke gedachten helpen je en welke belemmeren je juist?

Tot slot, die wens om weer de oude te worden? Ik zou het niet doen. Die ‘oude’, met al zijn ideeën, veronderstellingen en overtuigingen, heeft er namelijk voor gezorgd dat je in deze situatie terecht bent gekomen. Als je alles weer precies zo gaat doen als je gewend was, dus met alle verkeerd uitgepakte keuzes die je eerder in je leven maakte, zit je binnen de kortste keren weer bij de huisarts met je klachten. En daar wilde je toch zo snel mogelijk van af? Zorg liever dat je met nieuw elan uit deze periode komt, als een versie 2.0 van jezelf. Dan wordt je geduld pas echt goed beloond.