Lang geleden, in je kleutertijd, is het al begonnen. Je ontdekte de wereld en deed dat op je eigen manier. “Zelluf doen!” Die uitgestoken hand van je moeder maaide je weg, want je kon het zelf wel. Je kreeg het vertrouwen en vervolgens kreeg je het meestal nog voor elkaar ook. En lukte het niet, dan hoefde je het maar op een huilen te zetten. Je moeder was altijd dicht in de buurt.

Gek genoeg blijven we vaak steken in die periode. Alsof we in al die jaren niet ouder zijn geworden en niets hebben geleerd. We ervaren een probleem en denken dat we het helemaal zelf moeten klaren. Dat we het probleem in ons eentje moeten oplossen. Hulp vragen? “Nee, dat kan ik zelf wel.” Alleen komt nu je moeder haar hoofd niet meer om de deur steken om te kijken of ze je uit de brand moet helpen.

En ondertussen blijf je voortmodderen. Ook al loop je voortdurend tegen je grenzen aan, wil het maar niet lukken, neemt je zelfvertrouwen met de dag af en komt de oplossing echt niet dichterbij. Je blijft jezelf voorhouden: “Dat moet ik toch zelf kunnen.”

Maar wat is er nou zo lastig aan hulp vragen? Dat het voelt alsof we daarmee tornen aan onze autonomie. Dat we onze onafhankelijkheid ermee verliezen en niet zelf beslissen wat we doen. En ja, door hulp te accepteren verplicht je je ook weer naar de ander toe. Voor wat hoort wat, zo hebben we altijd geleerd. Maar dat gevoel van verplichting hebben we ook liever niet.

Terwijl we ons allemaal realiseren dat we de ander nodig hebben. Dat we het uiteindelijk niet redden in ons uppie. En dat die uitgestoken hand, dat steuntje in de rug of die arm om onze schouder toch wel heel fijn is.

Zo bezien is hulp vaak heel welkom. Het probleem lijkt dan ook meer te zitten in de uitleg die we aan ‘helpen’ geven: iemand op sleeptouw nemen of aan de hand meenemen. Want dat willen we niet en dan roept ons innerlijke kind “Zelluf doen!” Maar belangeloze en liefdevolle ondersteuning in wat we zelf denken dat goed voor ons is, in ons proces tot verdere ontplooiing, dat zouden we onszelf toch niet willen ontzeggen?

En dat dit dilemma van alle tijden is blijkt wel uit het lied Help! van de Beatles, waarin zij ruim 50 jaar geleden al erkenden dat je zo af en toe hulp nodig hebt om weer met beide voeten op de grond te komen:

“When I was younger, so much younger than today
I never needed anybody’s help in any way
But now these days are gone
I’m not so self assured
Now I find I’ve changed my mind
I’ve opened up the doors

Help me if you can, I’m feeling down
And I do appreciate you being ‘round
Help me get my feet back on the ground
Won’t you please, please help me”

Help! | The Beatles