“Wat een takkejaar” schreef Gerard Ekdom Eerste Kerstdag op Twitter. Zo wil ik het niet direct stellen. Ik kijk toch ook met heel veel plezier terug op 2016. Maar dat er het één en ander te betreuren viel mag een feit heten.

Lijstjes
We kunnen bijna weer een punt zetten achter het jaar 2016. En dat betekent altijd even terugkijken en de balans opmaken. De lijstjes vliegen je dan ook altijd om de oren zo tegen het einde van het jaar: de Top 2000, de beste boeken van het jaar, de beste films, groten der aarde die ons ontvielen, de belangrijkste gebeurtenissen in de wereld en natuurlijk je persoonlijke top 10 aan bijzondere ervaringen, successen, tegenvallers en verliezen.

Bijzonder
Voor mij was 2016 een bijzonder jaar. Nieuwe diensten zoals mindfulness en Mindful Run kwamen op mijn pad. Een way of life die mij enorm heeft verrijkt en wat ik nu met veel plezier doorgeef aan mijn klanten. En ook mijn specialisatie in rouw- en verliesbegeleiding bracht mij in de eerste plaats een nieuwe kijk op mezelf en de verliezen die ik zelf in mijn leven heb geleden. Dat stelt mij in staat te doorzien en te doorvoelen wat mijn klanten doorstaan als er sprake is van een rouwproces, waardoor ik ze beter van dienst kan zijn.

Leeftijd
En 2016 bleek het jaar waarin ik me steeds meer bewust werd van mijn leeftijd. Ik ben inmiddels 49, maar die naderende 5 doet me niet zoveel. Het is dan ook niet zo dat ik merk dat ik eerder moe ben of langer nodig heb om te herstellen na een inspanning. Ik word niet zozeer strammer of stijver of langzamer. Fysiek voel ik me dan ook beter dan ooit. Wat is het dan wel dat die leeftijd ineens een issue wordt?

Jeugdhelden
Word ik steeds vaker met ‘u’ aangesproken? Ja, dat gebeurt wel, maar dat is het ergste niet. Word ik stilletjes grijs dan? Weer een ‘ja’, maar daar heeft de kapper iets op gevonden. Dat ik me ben gaan realiseren dat ik ouder word heeft te maken met het wegvallen van een aantal jeugdhelden. Artiesten waarvan ik vroeger een poster aan de muur had hangen. Mensen die er in mijn jeugd als vanzelfsprekend waren: David Bowie, Prince en nu weer George Michael. Maar niets is vanzelfsprekend blijkt wel weer, want ook zij zijn niet meer.

Vrees
Het gevoel ouder te worden hangt voor mij blijkbaar samen met het kwijtraken van die jeugdhelden. Zo vrees ik al jaren de dag dat het nieuws me bereikt dat Robert DeNiro zal zijn overleden. Of Bono Vox. Dan zal ik me pas écht oud voelen. Want dat zou betekenen dat mijn jeugd ook écht over is. Dus hopelijk zijn zij nog heel lang onder ons.