Ik hou er van om met een open blik en open mind iets nieuws aan te gaan. Me voorbereiden? Dat doe ik dan ook nauwelijks. Maar dan kan het weleens zijn dat de dingen anders uitpakken dan ik me toch zo onbewust had voorgesteld. En dan?

Op mezelf
Hoewel ik graag in gezelschap verkeer en zelfs enorm veel energie kan krijgen van een mensenmassa, kan ik heel goed op mezelf zijn. En er zijn momenten dat ik dat bewust opzoek. Zoals in de retraite waar ik vorige week aan deelnam.

Anders
Maar al snel werd me duidelijk dat het dit keer anders zou lopen dan bij eerdere retraites die ik heb meegemaakt. De locatie bleek een lelijk, onpersoonlijk gebouw, temidden van andere lelijke gebouwen en parkeerplaatsen. Terwijl ik had verwacht dat deze locatie, net voor de grens met Duitsland, gegarandeerd mooie uitzichten zou opleveren. En ik hou nu eenmaal van een natuurlijke omgeving.

Groep
En dan de groepsgrootte en -samenstelling. Waren het de vorige keren mooie groepjes van maximaal 15 mensen, gevarieerd samengesteld. Dit keer waren we met 45, waarvan de helft elkaar kende via een opleiding. Dat werd nog het meest duidelijk in het uur voorafgaand aan het begin van de retraite toen het een begroeten en uitbundig bijpraten van jewelste was in die groep. Het voelde allemaal niet echt goed.

Weerstand
Wat voelde ik dan wel? Vooral weerstand. Zo had ik het niet gewild. Ik kwam hier voor rust en niet voor gekakel. Ook kwam ik hier voor een fijne groep en niet voor één waar ik bij voorbaat buitengesloten zou zijn. En ik kwam hier voor natuur in plaats van voor zoab dat tussen de gastenverblijven doorslingerde.

Besef
Totdat ik me realiseerde dat het daar allemaal niet om gaat. Dat ik hier vooral voor mezelf was. Eén met mijn eigen proces. Los van wat er om me heen gebeurt en wie zich daar bevinden. Want als je ergens heel goed alleen kunt zijn tussen heel veel mensen, dan is het wel op een retraite. En vanaf het moment dat dat besef indaalde was mijn weerstand ook verdwenen.

Simpel
Want weerstand is niet meer dan een mentaal gevecht tegen dat wat er al is, maar wat je niet wilt. Maar als het er al is kun je maar beter accepteren dat dit de werkelijkheid is in plaats van het gevecht aan te gaan. En helemaal als het iets is waar je toch geen verandering in kunt aanbrengen. Goed beschouwd, kan het leven zo simpel zijn. En die natuurlijke omgeving? Die bleek er toch wel te zijn, als ik eenmaal die lelijke gebouwen achter me had gelaten.