Het staat me nog helder voor de geest hoe ik als kind bij het schaatsen zulke koude handen had gekregen dat ik bijna flauw viel van de tinteling toen ze uiteindelijk weer warm werden. De winter kan wat dat betreft een beproeving zijn. Maar soms laten we ons meer leiden door gedachten over hoe erg het kan zijn dan door de werkelijkheid.

Mindful
Nu dacht ik toch echt dat ik behoorlijk mindful ben. Aandachtig in het moment aanwezig zijn. Ik weet wat het inhoudt en weet het ook toe te passen. Toch zijn er momenten dat het me niet lukt en mijn denken de overhand neemt.

Kou
Zo is kou voor mij een dingetje. Ik ben graag en veel buiten, ook als het vriest zoals de afgelopen maand. Daar bovenop douche ik koud om mijn weerstand op peil te houden. En toch, kou schrikt me af. Diep in mij huist altijd een angst dat ik het koud zal krijgen. Met als resultaat overigens dat ik nogal eens te warm gekleed de deur uitga. Maar dan kan ik tenminste altijd iets uittrekken.

Gooimeer
Vorige week volgde ik weer eens een korte workshop over de Wim Hof-methode (je kent ‘m vast wel: de Iceman), gevolgd door een duik in het nog ijskoude water van het Gooimeer. Maar tijdens de ademhalingsoefeningen voorafgaand aan de duik kwamen de gedachten al: “Ik heb het nu al steenkoud, moet ik straks het water wel in? Ben ik hier wel geschikt voor? Kan mijn lichaam misschien niet met die kou omgaan?”

Niet zeuren
Er werd ons verzekerd dat het water van het Gooimeer zo koud zou zijn – een graad of 3 – dat het denken vanzelf stopt en je alleen nog maar kan voelen. Hoe mindful wil je het hebben? Dus besloot ik dat ik niet moest zeuren en gewoon met de anderen het water in zou gaan. Ik weet toch hoe het is om in het moment te zijn en blijven?

Op volle toeren
De kou van het water was inderdaad goed voelbaar. Tot op het bot. Alleen zorgde het er bij mij niet voor dat het denken een halt werd toegeroepen. In tegendeel, mijn brein werkte nog steeds op volle toeren: “Hoe lang zal ik blijven zitten? Zal ik er al uit? Want hoe zal het straks zijn als ik me weer heb aangekleed? Hoe lang zal het duren voordat ik weer een beetje ben opgewarmd?”

Voldoening
Ik heb het een minuut volgehouden en gaf toen toe aan al mijn gedachten. En kwam er uiteindelijk tijdens het afsluitende hapje en drankje bij een heerlijk warm open vuur achter dat het helemaal niets uitmaakt hoe lang het duurt voor ik weer warm ben. Dat moment komt echt weer, vroeg of laat. En de voldoening is dan des te groter.