Je had het allemaal zo mooi op de rit staan. De inschrijving al lang geleden geregeld. De training voorspoedig opgepakt. Trouw je trainingsschema gevolgd. Je voelde je hartstikke fit, de vooruitzichten waren goed. En de datum van de loop die je al zo lang op je verlanglijstje had staan kwam ras dichterbij.

En toen kwam er toch nog een kink in de kabel. Die hond die ineens de weg overstak en jij op je fiets die met een snelle uitwijkmanoeuvre de boel nog trachtte te redden. De hond redde het ook wel, maar jij kwam lelijk ten val waardoor hardlopen er even niet in zit.

Dus nu loop je met je ziel onder de arm. Het doel dat je jezelf gesteld had kun je wel vergeten. Volgend jaar weer een kans. Maar in de tussentijd ligt heel je agenda overhoop. Ineens heb je meer tijd dan je lief is doordat je niet kunt trainen en je weet je niet zo goed raad met de situatie. Je voelt je er erg onrustig door.

Vervelend genoeg werkt die onrust ook nog eens door op andere terreinen. Thuis krijg je al te horen dat je de laatste tijd niet te genieten bent en op je werk loopt het ineens ook wat stroef. En dat allemaal door zo’n blessure?

In wezen is je lichaam in verwarring doordat je brein de focus heeft verloren. Je wist precies waar je naartoe werkte, maar dat punt is nu ineens verdwenen. Het kompas werkt even niet meer. Die staat van onduidelijkheid, het zoeken, zorgt voor stress.

En er is bijna niets zo uitputtend als stress, doordat je lichaam in een permanente staat van paraatheid verkeert. Dat is geen probleem voor even, maar als het langer duurt zorgt het voor een vermindering van je weerstand, problemen met concentreren, (over)vermoeidheid, slapeloosheid en prikkelbaarheid. Over de hele linie gaat het je parten spelen.

Dus dan weet je wat je te doen staat: door weer focus aan te brengen zorg je ervoor dat je weer weet waarop je je wilt richten en dat je een doel voor ogen hebt. Ook al zal dat dan even iets anders moeten zijn dan een hardloopdoel.

Lastig om een doel te bedenken, anders dan je volgende hardloopwedstrijd? Terwijl je toch uit veel meer aspecten bestaat dan alleen die van hardloper. Laat ook die andere kwaliteiten eens volledig naar buiten treden. En het hoeft ook niet heel groot te zijn. Ieder klein ding dat je brein weer focus geeft kan al voldoende zijn.

Zo lang je nieuwe doel maar aan deze twee voorwaarden voldoet:

1. Zorg dat je je doel zo formuleert dat het positief is gesteld. Zeg dus: “Ik wil vaker een wandeling van minimaal een half uur maken in de natuur” in plaats van “Ik wil niet meer zo binnen blijven hangen als ik me rot voel”.
2. En kies een doel dat in jouw vermogen ligt om het te bereiken. Ben je vooral afhankelijk van anderen, dan heb je het niet zelf in de hand. Want op die ander heb je geen directe invloed. Neem daarom een doel waar je het zelf in de hand hebt om dat te halen.

Kortom: het aanbrengen van focus is noodzakelijk om de ontstane stress weer achter je te laten. En dan komt er vanzelf weer een moment dat je jezelf ook weer hardloper durft te noemen, omdat je de finishlijn weer een keer hebt gehaald.