“Nieuwsgierigheid is de lont in de kaars van het leren”, beweerde William Arthur Ward. Toch kreeg ik als kind te horen dat nieuwsgierigheid een eigenschap is die niet gewaardeerd wordt. En daar heb ik lange tijd meer last dan gemak van gehad.

Nieuwsgierig
Toen ik zo’n tien jaar geleden ervoor koos om mijn werkzame leven als coach (en later ook mindfulnesstrainer) voort te zetten, was dat tegelijkertijd een keuze om ongegeneerd nieuwsgierig te mogen zijn. Niet dat dat nou mijn belangrijkste drijfveer was, maar dat ik altijd alles wil weten kan ik echt niet ontkennen.

Beteugelen
Als kind leerde ik echter dat nieuwsgierig zijn niet fraai en gewenst is. Dat anderen dat vervelend kunnen vinden. En dat ik dat dus maar beter niet moest zijn. Want wie wil er als kind nou een nieuwsgierig aagje genoemd worden? Niet bepaald een troetelnaampje. Dus leerde ik me in te houden en mijn nieuwsgierigheid te beteugelen.

Proces
Terwijl ik me al jong afvroeg wat mensen dreef. Waarom ze zeiden wat ze zeiden en het gedrag vertoonden dat ze deden. Wat er in hun hoofd – en misschien ook wel lijf – omging. Wat voor proces er vooraf ging aan dat wat iedereen uiteindelijk kon zien en horen. Maar daar zomaar naar vragen, dat had ik al snel afgeleerd.

Naïef
Ik kan je bekennen dat dit me als beginnend coach (en mindfulnesstrainer) behoorlijk in de weg heeft gezeten. Want in dit beroep gaat het er nou juist om dat we samen onderzoeken wat er onder de oppervlakte zit, wat jou drijft. Vanuit een zekere naïeve nieuwsgierigheid wil ik jou daarop bevragen.

Toestaan
Dat mezelf weer toe te staan viel zeker in het begin niet mee. En nog verval ik weleens in het mezelf belemmeren onbevangen verder te vragen. Maar over het algemeen heb ik mijn kinderlijke nieuwsgierigheid wel weer terug. Dus noem mij gerust Aagje.