Albert Einstein zei het ooit al: “Het belangrijkste is niet ophouden met vragen stellen”. Veel mensen doen dat dan ook naar hartenlust. Maar de manier waarop je zo’n vraag stelt, daar valt toch wel wat over te zeggen.

Vragen
Deze week zag ik op YouTube een filmpje van een longarts. Hij zat met veel vragen en bedenkingen over de coronacrisis die hij uitsprak en deelde met de wereld. Al vragenstellend uitte hij zijn bezorgdheid, persoonlijk en emotioneel. In eerste instantie vond ik het mooi om te zien dat hij zo open de situatie durfde te bevragen. Daar gaat het toch vooral om, het stellen van vragen en wegblijven van de antwoorden die we wel denken te weten.

Suggestief
Naarmate het filmpje vorderde bleef hij weliswaar vragen stellen, maar ging het op een gegeven moment een kant op dat het suggestief werd. Het resultaat was dat verschillende kampen in de samenleving zich dachten te herkennen in zijn relaas en het filmpje massaal omarmden en deelden. Waarop de longarts zich genoodzaakt zag een disclaimer rond te sturen dat hij het toch niet zo bedoeld had.

Verwondering
Het toont vooral maar weer aan hoe belangrijk het is een open blik te houden. Te bevragen wat er is, zonder daarin je eigen gedachten of vermoedens mee te nemen. Want op het moment dat je denkt te weten hoe het zit is er geen ruimte meer voor verwondering. Dan zet je jezelf vast en gaat het niet meer om wat er is, maar om wat zich in jouw hoofd afspeelt.

Kleutertijd
En laat dat nou het lastigste zijn wat er is. Als coach weet ik daar alles van. Mijn klant is erbij gebaat dat ik hem of haar help te ontrafelen wat zich in diens hoofd afspeelt waardoor dingen misgaan. Niet dat ik daarbij mijn vermoedens opdring en de klant in een bepaalde richting stuur. Daarvoor moet ik soms weer even op zoek naar mijn onbevangen nieuwsgierigheid uit mijn kleutertijd. Dat ik het allemaal niet weet. Stilletjes vind ik dat de mooiste benadering.