Er zijn een paar dingen waar ik goed in ben. Mezelf overstemmen is er één van. En dan vooral sceptisch zijn naar wat die stem te zeggen heeft. Daar is nog wel werk aan de winkel.

Twijfel
In een masterclass die ik onlangs volgde kwam ik tot het besef dat ik mijn eigen innerlijke stem soms in twijfel trek. Want als mij vragen worden gesteld over hoe ik iets heb ervaren en ik antwoord daarop, dan kan het gebeuren dat ik dat antwoord meteen begin te becommentariëren. Dat ik twijfel of het wel klopt. Alsof ik maar wat sta te lullen.

Muppets
Verontrustend eigenlijk. Want dat zou betekenen dat ik mijn eigen innerlijke stem niet geloof. Of zelfs niet vertrouw. En dat ik vanuit de loge als een soort Statler en Waldorf (voor wie zich de Muppets nog kan herinneren) commentaar zit te leveren op wat ik denk en zeg. Maar wat stel ik daar nou ter discussie? Mezelf?

Vertrouwen
Want die innerlijke stem is wel wie ik werkelijk ben. Dat is niet zomaar blabla, daar ligt een ervaren en zijn van ruim 50 jaar aan ten grondslag. Als ik daaraan ga twijfelen ontken ik in feite mezelf. Dus mag ik erop vertrouwen dat het klopt wat die stem zegt. En dat ik er ook naar mag handelen.

Retraite
Dat toeval niet bestaat heb ik wel vaker beweerd. En het werd dit weekend weer eens bewezen. Want ik ontving een mailtje van een yoga- en meditatieleraar dat hij begin volgend jaar een retraite begeleidt met als thema ‘Vertrouwen in wie je werkelijk bent’. Dus je begrijpt waar ik begin april een dag of vier ondergedoken zal zijn.