Wanneer we iets verliezen (een baan, een dierbare) weten we het vaak even niet meer. Wat nu? Hoe nu verder? Want even vaak zorgt dat verlies ervoor dat een toekomstperspectief verdwijnt. Een toekomstperspectief dat altijd de richting aangaf, maar nu niet meer. Dan is het dus van belang dat er weer een ander, aangepast of nieuw perspectief komt dat houvast biedt.

Kwijt
Sinds vorige week is er iets veranderd voor me. Ik ben wat kwijt geraakt. Hoop en vertrouwen om precies te zijn. Hoop op een wereld waarin mensen in gesprek gaan en blijven, elkaar met respect behandelen en gelijkwaardigheid de norm is. En hoop dat slimmere keuzes en andere leefstijl de wereld kan behoeden voor een desastreuze klimaatverandering. Vertrouwen dat we gestaag naar zo’n wereld toe bewegen en dat het slechts een kwestie van tijd is om die situatie te bereiken.

Hoop
President Obama gaf me die hoop en dat vertrouwen. Ook al heeft hij niet al zijn mooie plannen weten te realiseren, er bleef altijd de hoop dat het eens wel zal lukken. En zelfs de film Before the Flood van Leonardo DiCaprio, waarin hij de wereld rondreist om te laten zien wat er wereldwijd gebeurt met het klimaat, gaf me hoop. Omdat de film vooral toont dat we het uiteindelijk zelf in de hand hebben als we maar bereid zijn om andere keuzes te maken.

Murphy
Dat doet me ook denken aan de Wet van Murphy zoals ik die ooit leerde: Als er een kans bestaat dat iets fout gaat, dan zal het fout gaan zolang je niets aan de omstandigheden verandert. Oftewel: zodra we de dingen anders gaan doen, hoeft het niet fout te gaan. Yes, we can.

Onzeker
Maar sinds vorige week weten we dat Trump de volgende president van de Verenigde Staten wordt. En zijn verkiezingsbeloften en uitspraken staan ver af van die wereld die ik voor ogen heb. Ik merk dat dat me raakt. Want het maakt me onzeker. Had ik tot vorige week nog een beeld op mijn netvlies waar ik naartoe onderweg ben, nu wordt dat beeld steeds vager. Ik verlies mijn focus en ben mijn perspectief kwijt.

Kompas
En dat perspectief, weet ik inmiddels, is van levensbelang. Niet alleen op wereldschaal, maar juist ook op persoonlijk vlak. Weten waar mijn verlangen ligt en wat ik wil bereiken, hoe klein ook, dat houdt me gaande. Zodra dat perspectief weg valt raak ik mijn kompas kwijt en begin ik te dolen. En verdwalen, daar hou ik niet van. Dus is het zaak dat een ander perspectief me weer richting gaat geven. Nu zal dat er niet van de ene op de andere dag zijn, want het heeft ook geen zin om daar actief naar te gaan zoeken. Daar gaat wat tijd overheen. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat nieuwe perspectief zich vroeg of laat vanzelf aandient.