Waar we soms een groot deel van onze tijd mee bezig zijn is de vraag wat anderen van ons zullen vinden. Hoe die ander ons zal beoordelen. Bijzonder eigenlijk dat we daar zoveel belang aan hechten. Want vaak is die ander niet eens de grootste criticaster.

Examen
Onlangs had ik een praktijkexamen af te leggen om het niveau van senior practitioner-coach te kunnen behalen. Dat betekende voor het oog van de meester een coachgesprek voeren. Wat zag ik daar tegenop. Beoordeeld worden op hoe ik het doe en meteen ook dat oordeel te horen krijgen. Goed of fout. Geslaagd of gezakt. Allesbepalend, zo voelde het.

Waard
Dat oordeel pakte goed uit. Maar ik had duidelijk buiten de waard gerekend. Welke waard? Dat ben ik zelf! Het zwaarste oordeel – vantevoren, tijdens het gesprek en ook na afloop – kwam van mezelf. Want ik was niet tevreden. Vond dat ik allerlei fouten had zitten maken. Dus terwijl ik nog met mijn examen bezig was vreesde ik al het oordeel van de meester. Dit kon toch nooit goed genoeg zijn …?

Allesoverstemmend
Nu ik het eindoordeel van de opleider heb gelezen zie ik dat ik veel te streng voor mezelf ben geweest. Dat mijn eigen oordeel allesoverstemmend was. En dat dat geluid best een beetje zachter mag. Ooit zei iemand eens tegen me dat het geluid niet helemaal weg hoeft, maar dat die volumeknop wat zachter gedraaid mag worden.

Vrij
Want er is natuurlijk niets mis mee om kritisch naar mezelf en mijn eigen handelen te kijken. Om op die manier beter te worden in mijn vak bijvoorbeeld. Zolang dat maar niet ontaardt in een steeds weer afkeuren en niet goed genoeg vinden van wat ik doe. Dat zou me alleen maar belemmeren om me vrij te uiten en me vrij te voelen. En vrij zijn, ja, is dat niet wat we allemaal nastreven?