Het is een rare wereld. Enerzijds willen we alles delen en zichtbaar maken voor iedereen via sociale media. Anderzijds zijn we gesteld op onze privacy en huiverig om persoonsgegevens te delen. We schipperen tussen vertrouwen en wantrouwen. En de wetgeving maakt het er niet eenvoudiger op.

Privacy
Het kan je vast niet ontgaan zijn. Vorige week is nieuwe privacywetgeving in werking getreden en iedereen moest eraan geloven. Ondernemers moesten hun bedrijfsvoering op orde krijgen, zodat ze kunnen aantonen dat ze veilig met jouw gegevens omgaan. En zelf zul je ontelbare e-mailtjes hebben ontvangen met de vraag of je je gegevens wilde aanpassen, of je een nieuwsbrief nog wel wilde ontvangen of dat je even akkoord wilde gaan met de nieuwe voorwaarden.

Vertrouwen
En ik snap het belang van privacy. Maar in mijn ogen gaat het vooral om vertrouwen. Als jij bij mij aanklopt voor een dienst dan stel je vertrouwen in mij. Daar ben ik me heel goed van bewust en daar ga ik respectvol mee om. En doe ik dat niet dan word ik daar graag op aangesproken. Alleen, deze nieuwe wetgeving gaat uit van wantrouwen. Het zorgt voor een juridisering van de samenleving die juist ingaat tegen het vertrouwen wat zo broodnodig is.

Gevolg
Want wat is het gevolg? Als jij je nu aanmeldt voor een cursus of training moet ik je vragen of je bewust wilt aangeven dat je akkoord gaat met mijn privacybeleid. Dus moet jij er tijd in steken om dat te gaan lezen. Nou is dat geen lijvig boekwerk, maar een tekst van hooguit één A4’tje. Maar toch. Neem jij altijd de moeite om dat te doen? Zelf denk ik al snel: “Ik geloof het wel. Ik vertrouw erop dat het goed is”. Naief misschien, maar het zegt iets over hoe ik kijk naar deze wereld.

Wereld
En zo wil ik er naar blijven kijken. Dat ieder mens handelt vanuit respect en vertrouwen. Dat we elkaar in de ogen kunnen kijken en handelen vanuit oprechte bedoelingen. Dat we met elkaar in gesprek kunnen zijn over de dingen waar het over moet gaan. In die wereld leef ik. En in deze wereld ontmoet ik je graag.