“Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet”. En dat klopt. Want vaak zien we allemaal iets anders, afhankelijk van ons gezichtspunt. Het kan dan erg verfrissend werken om eens door de ogen van een ander te kijken.

Vervreemdend
Afgelopen weekend was ik naar een film / documentaire over de Eerste Wereldoorlog. En dat was een wat vervreemdende ervaring. De gruwelen van die oorlogsvoering heb je vast wel eerder gehoord of gezien. Soldaten ploeterend in de modder en de loopgraven, verminking door gas en granaatscherven, lijken die op het slagveld blijven liggen, ratten en luizen; wat je noemt dood en verderf.

Ander beeld
Maar hier zag ik ook lachende en grappende soldaten. En hoorde ik ze zeggen dat ze het niet hadden willen missen. Alsof het allemaal niet zo erg was als wij altijd hebben gedacht. Het bijzondere van deze documentaire is dat de zwart/wit-beelden van destijds zijn ingekleurd en bewerkt. Je kijkt dus naar beelden van 100 jaar geleden alsof het nu gebeurt. En dat geeft letterlijk een heel ander beeld.

Verzachtend
Van tevoren had ik verwacht dat de beelden van het slagveld in kleur nog gruwelijker zouden zijn dan wat ik er tot nu toe van had gezien in zwart/wit. Maar het tegenovergestelde was waar: het werkte eerder verzachtend. Daarnaast waren de vaak luchtige commentaren van de soldaten ook relativerend.

Perspectief
Uiteraard is het allemaal een kwestie van perspectief. Vanuit welk standpunt kijk je naar iets. Of krijg je beelden aangeboden. Ga maar eens onder een boom staan met je rug tegen de stam en kijk naar boven. Dan ziet de boom er ook heel anders uit dan je gewend bent en zie je heel andere dingen.

Frisse blik
Je perspectief bepaalt dus wat je ziet en hoe je het ziet. En toch is het allemaal ook de werkelijkheid of op z’n minst een deel daarvan. Het is alleen een andere invalshoek dan we wellicht gewend zijn. Maar dat verrassingseffect helpt om met een frisse blik naar de wereld te blijven kijken en alle opties open te houden.