Vragen staat vrij. En voelt ook vrij. Vertellen hoe het moet berooft me van mijn vrijheid. Zou dat nou niet anders kunnen?

Afwisselend
Mijn werkzame leven is wel lekker afwisselend. Een coach doet toch andere dingen dan een mindfulnesstrainer. En een ChiRunning-instructeur heeft ook weer heel andere activiteiten te verrichten. Die verschillen merk ik iedere keer weer. Bijvoorbeeld aan hoe ik me voel voorafgaand aan een afspraak.

Vragen
Als coach stel ik vooral vragen. Daar durf ik mezelf wel een expert in te noemen. Want ik weet welke vragen ik hoe en wanneer moet stellen om iets in gang te zetten bij mijn klant wat tot resultaat leidt. En de antwoorden op die vragen hoef ik niet te bedenken. Het is tenslotte de klant zelf die het beste weet wat op hem of haar van toepassing is en wat niet.

Informatie
Als mindfulnesstrainer mag ik nog steeds veel vragen, maar geef ik ook informatie. Over hoe stress werkt bijvoorbeeld en wat dat doet met het menselijk brein en lichaam. Ik wil me daar toch iedere keer weer goed op voorbereiden, want ik vind het belangrijk dat ik de juiste en betrouwbare informatie verstrek.

Antwoorden
Mijn rol als instructeur is een heel andere. Dan ben ik vaak de expert die precies weet hoe het moet en die alle antwoorden heeft. En dat vind ik nou lastig. Om anderen te vertellen wat ze moeten doen. En ze te corrigeren als het misschien niet op de juiste manier gaat. Ook al weet ik er naar alle waarschijnlijkheid meer vanaf dan die klant, het voelt voor mij toch altijd een beetje ongemakkelijk.

Druk
Dat maakt dat ik voor het geven van een training altijd weer een beetje zenuwachtig ben. Weet ik wel voldoende? Kan ik overal een antwoord op geven? Want dat wordt van me verwacht, denk ik dan. Dus wil ik daar zo goed mogelijk aan tegemoet komen. Maar als ik op weg ga naar een coachgesprek voel ik me ontspannen, is er geen druk en ben ik vooral benieuwd wat dit gesprek weer gaat brengen.

Ongegeneerd
Ik vraag me dan ook vaak af: “Kan het ook anders?” Wat heb ik nodig om ook ontspannen naar een training toe te gaan? Nóg meer kennis en ervaring? Ik geloof niet dat het daarin zit. Misschien kan ik mezelf beter toestaan niet alles te hoeven weten. En zo af en toe ongegeneerd te zeggen: “Goh, dat is een mooie vraag. Ik heb geen idee. Dat zoeken we op!”