Iedereen wil gezien worden. Erkend in zijn of haar bestaan. Als dat niet gebeurt kunnen de gevolgen verreikend zijn. En dat start al bij onszelf.

Experiment
Afgelopen week zag ik weer een filmpje dat ik al vele malen in opleidingen voorbij heb zien komen. En het raakt me iedere keer weer. Het is ook wel bekend als het Still face experiment. Een moeder van een klein kindje krijgt de opdracht om op een bepaald moment niet meer te reageren op het kind, maar gewoon stoïcijns voor zich uit te kijken.

Hartverscheurend
De impact dat dat op het kindje heeft is hartverscheurend. En je kunt je er gemakkelijk een voorstelling bij maken wat het uiteindelijk kan betekenen voor dit jongetje op latere leeftijd als dit gedrag van de moeder langer aan zou houden. Dit is wat mensen vormt.

Negeren
Maar hoe zit het met onszelf? Hoe kijken we naar onszelf, naar hoe we handelen en naar onze eigen emoties? Maken we daar contact mee? Komen we die vriendelijk tegemoet? Mogen ze er zijn? Of laten we die dan ook een ‘still face’ zien? En worden die emoties bijvoorbeeld alleen maar sterker, omdat ze genegeerd worden?

Verwelkomen
Het is dus de vraag wat we onszelf aandoen, nu en op de langere termijn, als we onszelf en onze emoties afkeuren en negeren. Hoe en wanneer zullen we daar de gevolgen van gaan ondervinden? Terwijl we ze ook onder ogen kunnen zien, ze kunnen verwelkomen en zien wat ze ons te vertellen hebben. We zouden onszelf daar heel wat leed mee kunnen besparen.