“Jesse gatsie! En dergelijke,” om met Jet Veenendaal te spreken. Sommige berichten wil je gewoon niet horen. Maar als zo’n groot icoon heengaat, laat me dat niet onberoerd. En feitelijk niemand.

Donderslag
Ik ben een beetje van slag vandaag, merk ik. En heb ook wel een traantje moeten laten. Het bericht van het overlijden van Wim de Bie kwam als een donderslag binnen. Nee, ik kende hem niet persoonlijk. Maar net als bij waarschijnlijk zo’n beetje de helft (of meer) van alle Nederlanders maken hij en zijn typetjes een vast en vertrouwd onderdeel uit van mijn denk- en handelingskader.

Verrijking
Hoe vaak gebeurt het niet dat ik zeg dat iets ‘is goedgekeurd door het Simplisties Verbond’. Of dat ik, met de kaken op elkaar, geinend aangeef dat ik daarvoor ‘ben behandeld’. Want opgroeien met Koot en Bie wekelijks op de televisie betekende een verrijking van de taal en een arsenaal aan typeringen en reacties op alles wat zich voordoet in een mensenleven. Ja, zo’n ‘oudere jongere’ ben ik.

Symbolen
En het bijzondere is, ik hoef niemand ooit uit te leggen wat ik bedoel. Iederéen kent het. Want de creaties van Van Kooten en De Bie zijn onderdeel geworden van onze cultuur en ons gedachtengoed. De typetjes zijn symbolen geworden die we allemaal herkennen. Die eigen zijn geworden. En die, bewust of onbewust, weer worden meegegeven aan volgende generaties.

Bron
En dat is precies de reden dat zijn overlijden me zo raakt. Hij is zo onderdeel geworden van mijn referentiekader, van de bron die mij voedt en waaruit ik put, dat het voelt alsof ik een favoriete oom heb verloren. De wetenschap dat dit niet alleen voor mij persoonlijk geldt, maar dat hij op die manier voortleeft in het collectieve Nederlandse geheugen vind ik wel troostend.