Eens leerde ik in mijn opleiding over het Onrecht van de Vergelijking. Dat lijkt misschien hogere wiskunde, maar had daarmee toch niets van doen. Het onrecht van de vergelijking heeft echter alles te maken met wat we onszelf vaak aandoen door onszelf te vergelijken met een ander. Want wat een ander doet vinden we al snel beter, mooier, slimmer etc. En wat een ander zegt vinden we vaak ook meer waar dan de mening die we er zelf op nahouden. Daarom hechten we ook zoveel waarde aan wat een ander of wat ‘men’ vindt.

En tegelijkertijd heb je vast ook weleens last van je innerlijke criticus. Dat stemmetje in je hoofd dat alles bekritiseert, overal een mening over heeft en niets goed vindt, vooral waar het jezelf betreft. Dat stemmetje weet het altijd beter. Zelfs als een ander eens een compliment geeft dan zegt je innerlijke criticus dat het toch eigenlijk niet waar is. Dus op zo’n moment weet je het zelf ineens wel beter dan de ander. Gek toch?

Hoeveel mensen worstelen er niet met een verwrongen zelfbeeld door op deze manier door het leven te gaan. Terwijl je jezelf er vreselijk mee tekort doet, want je wint het toch nooit van dat ideaalbeeld van de ander dat je geschapen hebt. Of dat, bewust dan wel onbewust, wordt gecreëerd door die ander. De laatste weken zie je veel posters van de psychische zorgverlener PsyQ die een treffende campagne heeft lopen op dat vlak (‘Geloof je het selfie?’).

Maar ook al heb je een realistisch beeld van je omgeving en de mensen om je heen, dan nog kun je jezelf de vraag stellen waarom het nou zo belangrijk is dat je jezelf met die ander vergelijkt. Is niet ieder mens uniek, met zijn eigen bijzondere eigenschappen en eigen-aardigheden? Met zoveel variatie in wat ieder mens te bieden heeft gaat iedere vergelijking tussen twee individuen vanzelfsprekend mank. Het is geen kwestie van of – of, maar van en – en.

En zeker als deze manier van redeneren je dan ook nog een vervelend, verdrietig of zelfs minderwaardig gevoel oplevert, heb je alle reden om te stoppen met dat vergelijken zodat je jezelf dat onrecht niet meer aan doet.

Want jij bent – net als al die anderen – een uniek persoon, met zijn eigen potentieel. Je hebt alles in je dat je nodig hebt om volwaardig te kunnen leven, om te groeien en bloeien. Dat maakt je mooi van jezelf.

Het enige dat er wellicht voor nodig is, is een klein beetje hulp om al dat moois vrij te laten komen en te laten zien. Een prikkelende vraag die je uitdaagt om net iets verder te kijken dan je gewend was te doen. Een klein steuntje in de rug om te doen wat je altijd al wilde, maar misschien niet helemaal durfde. En dat is nou precies wat coaching doet.

Dus laat dat voorbeeld van die ander en al die meningen waarnaar je geneigd bent te luisteren maar los en vind je eigen unieke vorm. Het wordt tijd dat de wereld jouw unieke zelf te zien krijgt.