Handen schudden. Een groet zo oud als de weg naar Rome. Nee, nog veel ouder zelfs. We deden het al ruim voor het begin van de jaartelling. Dat leren we niet zomaar af.

Prikkelarm
De afgelopen tijd heb ik verschillende psychologen horen zeggen dat het mogelijk weer wennen zal zijn om ongedwongen de dingen te doen die we deden vóór corona. Zoals in grotere groepen bij elkaar komen, in elkaars nabijheid zijn, elkaar aanraken. De prikkelarme tijd van het laatste jaar heeft ons ontwend, waardoor het ‘oude normaal’ zomaar voor een overprikkeling kan zorgen.

Reflex
Ik vroeg me af hoe dat voor mij zal zijn. Of ik ook weer zal moeten wennen. Ik betwijfel het eerlijk gezegd. Sommige reflexen zijn gewoon te sterk. Afgelopen week kwam ik binnen bij een overleg en stak de organisator mij een hand toe. Nog voordat ik het in de gaten had, had ik zijn hand al geschud. En het flitste wel door me heen dat het heel lang geleden was dat we dat hadden gedaan en dat ik me afvroeg waarom het nu weer gebeurde. Meteen werd ook duidelijk dat hij gewoon mijn jas die ik over de arm droeg aan wilde pakken. Betrapt. Niets veranderd.

Ommekeer
Vorig jaar dacht ik ook nog dat deze periode de grote ommekeer zou worden. Dat er nu echt dingen – ten goede – gaan veranderen, omdat we wel moeten en ervaren dat het anders kan. Zo spreekt de idealist in mij die altijd mogelijkheden ziet. Want men zegt dat een mens 100 dagen nodig heeft om een gedragsverandering tot stand te brengen. Daarna beklijft het. Nou, die 100 dagen hebben we minstens gehad. En toch vraag ik me af of die veranderingen wel zullen komen.

Gewoontedier
Want de mens is toch een gewoontedier. We kunnen wel andere keuzes maken. Meer thuiswerken dan we voorheen deden. Maar hoe zal het gaan met de groeps-/organisatiedruk om toch weer aanwezig te zijn op kantoor? En hoe graag willen we weer die lolletjes met collega’s, ook al moeten we daarvoor vaak in de file of schouder aan schouder staan in het openbaar vervoer?

Nieuw pad
We zullen het zien hoe dit zich ontwikkelt. Hoe dan ook steek ik wel mijn hand uit naar diegenen die straks – of nu al – merken dat het allemaal zo makkelijk nog niet is. Die bij zichzelf te rade willen gaan hoe ze met de nieuwe situatie om kunnen gaan. Ook al schud je mijn hand liever (nog) niet, weet dat je welkom bent om gezamenlijk jouw nieuwe pad uit te stippelen.