Het verleden kan je soms behoorlijk in de weg zitten. Vanwege iets wat je ooit gedaan hebt, maar waar je je nu wellicht een beetje voor schaamt. Of voor iets wat je juist niet deed, terwijl je nu vindt dat je dat juist wel had moeten doen. Al die gedachten over hoe het beter was geweest of hoe het had kunnen zijn blijven soms lang in je hoofd rond zeuren.

En gezeur in je hoofd geeft altijd stress en onrust. Want de herinneringen roepen emoties van toen op, waarbij je het beleeft alsof je er weer middenin zit. Terwijl je er op dit moment niets aan kunt veranderen.

Zo begeleidde ik jaren geleden een klant die vast was gelopen in zijn leven. Hij had zo’n spijt van bepaalde zaken uit het verleden dat hij er als het ware in bleef hangen. Zijn leven werd beheerst door zijn gedachten over de keuzes die hij destijds had gemaakt en hoe dat uiteindelijk voor hem had uitgepakt.

Het gevolg was dat hij in de tegenwoordige tijd niet meer verder kon. Hij richtte zich niet meer op wat er op dat moment speelde in zijn leven, want al zijn denken en doen lagen in het verleden. Hij leefde niet in het nu en kon er ook niet meer van genieten. Door zijn focus op het verleden en dat wat ooit gebeurd was had hij geen oog meer voor de werkelijkheid die op dit moment om hem heen plaatsvond.

Maar wat levert het je op om spijt te hebben van je vroegere keuzes of daden? Verandert het iets aan je huidige situatie? Dat is – helaas zou ik zeggen – een illusie. Daarnaast mag je iets milder zijn voor jezelf. Want op dat bewuste moment maakte je de best mogelijke keuze die je kon maken. Dus veroordeel jezelf niet, maar koester het feit dat je in de tijd leert en wijzer wordt.

Wat je wel kunt doen is aanvaarden dat het zo voor je is gelopen. Dat dat wat je toen deed de beste optie was voor dat moment. Ook al waren de gevolgen anders dan je had gehoopt of verwacht. Zo is het leven. Accepteer dat het is zoals het nu is en maak weer een volgende keuze die voor nu het beste is. En wees dus vooral mild voor jezelf.

Overigens, met die klant is het nog helemaal goed gekomen. Toen hij tot het inzicht kwam dat hij niets meer kon veranderen aan het verleden, hoe graag hij dat ook had gewild, maar dat het allemaal draait om het aanvaarden van de realiteit, kon hij afstand nemen en de draad weer oppakken in zijn leven.

Het moge duidelijk zijn, spijt helpt je dus niet verder. Integendeel, het houdt je alleen maar gevangen in het verleden en verhindert dat je geniet in het nu. Laat staan dat je vooruit komt en je je verder persoonlijk ontwikkelt. Zo kunnen we dus nog iets leren van Edith Piaf die ruim een halve eeuw geleden al zo mooi zong “Non, je ne regrette rien”.