We kijken wat af, zo op een dag. Maar zien we ook wat we moeten zien? Soms lijkt het wel of onze blik vertroebeld is en de ander veel meer ziet. En dat is wel zo waardevol.

Beeld
“Hoe zie jij jezelf?” Die vraag heeft iemand je vast weleens gesteld. Ik kreeg hem ook wel hoor. En ik heb daar ook best een beeld bij. Een beeld dat zich door de jaren heen heeft gevormd. Al mijn ervaringen en herinneringen komen daarin samen tot wie ik nu ben en hoe ik mezelf zie.

Waarheid
Maar klopt dat beeld ook wel? Ik ben me gaan afvragen of ik mezelf wel met objectieve ogen bezie. Ziet een ander het niet veel helderder? Want een ander ziet soms dingen waarvan ik in eerste instantie denk: “Dat herken ik helemaal niet. Zo ben ik niet”. Maar in tweede instantie blijkt er dan toch heel veel waarheid in te zitten.

Kaal
Misschien ziet die ander wel mijn ware ik. Ontdaan van alle historie die ik meedraag en die mijn eigen blik nog kleurt. Want ben ik niet geneigd te blijven hangen in hoe het beeld altijd was? In plaats van te kijken naar het ‘kale’ beeld zoals het nu is.

Stille verandering
Dat zo’n beeld in de loop der tijd verandert staat voor mij buiten kijf. Niemand is in beton gegoten. Ik ben nu ook niet meer dezelfde persoon als 10 jaar geleden. Maar het is een stille verandering die zich voltrekt en die is voor mezelf niet altijd meteen zichtbaar. Maar een ander, die ziet me zoals ik nu ben. En ik ben die ander altijd dankbaar voor wat hij ziet.