“Was ik maar weer 18.” Je hoort het mensen weleens verzuchten, maar sinds vorige week weet ik zeker dat ik dat helemaal niet zou willen. Dat ik de ontwikkeling die ik sindsdien heb doorgemaakt voor geen goud zou willen inwisselen voor een terugkeer naar toen.

Vroeger
Vorige week liep ik bij toeval een goede vriendin van vroeger tegen het lijf. Ik denk dat we elkaar zeker 25 jaar niet hadden gesproken of anderszins contact hadden gehad. Behalve dan dat we over en weer wel enigszins bekend waren met elkaars situatie, door informatie die via onze moeders werd uitgewisseld.

Onveranderd
Ze was in mijn ogen nog precies dezelfde als toen. Uiterlijk nauwelijks veranderd (en dat na 25 jaar!), dezelfde gebaren, dezelfde mimiek. Wat was dat vertrouwd. Alsof de tijd heeft stilgestaan. Maar dat dat niet het geval is spreekt natuurlijk voor zich. In al die jaren heeft zich echt wel een ontwikkeling voltrokken. Allebei hebben we in de tussentijd wel wat meegemaakt en geleerd. En dat merkte ik in de eerste plaats aan mezelf.

En toch anders
Zo geconfronteerd met mijn eigen verleden, realiseerde ik me pas goed hoe ik zelf ben veranderd. Hoe anders ik nu reageer dan ik toentertijd deed. Hoe bekende reflexen nu uitbleven. Ik merkte dat ik me nu zeer bewust was van wat ik waarnam, bij mezelf en bij haar, en wat mijn eigen reactie daarop was. Is het leeftijd? De wijsheid die komt met de jaren? Ik weet het niet.

Ontwikkeling
Want we denken vaak wel van onszelf dat we nog steeds diezelfde persoon zijn als toen, maar dat is een illusie. Het staat wel vast dat een mens, of je daar nu bewust op aanstuurt of niet, of je het wilt of niet, in zijn of haar leven een ontwikkeling doormaakt. Persoonlijk ben ik daar altijd naar op zoek geweest, en nog. Omdat ik merk dat het mijn leven en de manier waarop ik dat ervaar iedere dag weer verrijkt. Maar ook als je het laat gebeuren zul je merken dat je anders in het leven komt te staan. En heb je daar misschien toch wat hulp bij nodig, dan kan ik je een goed coachgesprek van harte aanbevelen 😉