Geachte aanwezigen, dearly beloved, lieve kijkbuiskindertjes, manieren genoeg om je toespraak te beginnen. Maar om het vervolgens ook tot een goed einde te brengen, daar wist ik mezelf toch heel lang flink in te saboteren. Oftewel, hoe ik zelf mijn onvermogen creëerde.

Ergste
Spreken voor een groep. Jarenlang vond ik dat zo’n beetje het ergste wat er is. Het zweet brak me uit alleen al bij de gedachte aan zo’n situatie. En als ik er dan toch eens aan moest geloven was ik na afloop ook nooit tevreden over mijn eigen presteren. Wat de gedachte bij me aanwakkerde: “Zie je wel, ik kan dit helemaal niet”. En voelde ik me waardeloos en verdrietig.

Stom
Maar het stomme was: ik veroorzaakte dit helemaal zelf. Ik zorgde er wel voor dat het beeld dat ik van mezelf had bevestigd werd en mijn innerlijke criticus gelijk kreeg. Op die manier heb ik mezelf jarenlang in de wielen gereden.

Mist
Doordat ik er zo tegenop zag om te spreken voor een groep ging ik een goede voorbereiding uit de weg, zodat ik er maar niet aan hoefde te denken. En dacht ik het met een beetje improviseren wel op te kunnen vangen. Daar ging ik dus de mist mee in. Ik ben geen vrouw van grootse meeslepende verhalen. Dus zo voor de vuist weg spreken, ook al gaat het over mezelf, dat houdt na een paar zinnen wel op.

Zwijgen
Zo door de jaren heen heb ik wel geleerd hoe ik mijn innerlijke criticus tot zwijgen kan brengen. Door me over mijn weerstand heen te zetten en me wél goed voor te bereiden. Inmiddels weet ik dat ik dan geen peentjes hoef te zweten als ik een groep moet toespreken. Dat ik daardoor zelf voor het grootste deel in de hand heb hoe zo’n bijeenkomst verloopt. Én dat ik na afloop gewoon tevreden kan zijn over mezelf. Eindelijk stil …