Relax
La Dolce Far Niente. Zo mooi als het klinkt op z’n Italiaans, zo lastig is het om in praktijk te brengen. Want oh, wat is het moeilijk om je niet druk te maken.
Lees meer “Relax”
La Dolce Far Niente. Zo mooi als het klinkt op z’n Italiaans, zo lastig is het om in praktijk te brengen. Want oh, wat is het moeilijk om je niet druk te maken.
Lees meer “Relax” →
Op de kleuterschool, lang geleden, begon het. Je ontdekte de wereld en deed dat op jouw manier. “Zelluf doen!” De uitgestoken hand van je moeder maaide je weg, want je kon het echt zelf wel. Je kreeg het vertrouwen en vervolgens kreeg je het meestal nog voor elkaar ook. En lukte het niet, dan hoefde je maar in huilen uit te barsten. Je moeder was altijd dicht in de buurt.
Lees meer “Help me” →
Zo Vader, Zo Zoon. Ken je dat nog? Eind vorige eeuw was het regelmatig op tv te zien. En er was ook de variant Zo Moeder, Zo Dochter. Daar moest ik afgelopen week vaak aan denken. Want ik hoorde het ene na het andere moeder-dochter verhaal. Lang niet allemaal even leuk, maar er waren ook lichtpuntjes.
Lees meer “It’s your baby you rock it” →
Het beeld van een uitgeputte reiziger, dolend, smachtend naar water, de oase onbereikbaar. Zo zien wij vaak de woestijn. Beangstigend, een plek waar je niet moet zijn. Toch heeft de woestijn ook een andere kant. Een voedende kant. Voor wie het wil zien.
Lees meer “My desert serenade” →
“Het leven is als fietsen. Om je evenwicht te houden moet je in beweging blijven”, zei Albert Einstein ooit. Ik hou van fietsen en van beweging. Zelfs als die beweging op gang gebracht wordt door een ander. Alsof ik een duwtje krijg.
Lees meer “Always on my mind” →
Dansen. De één kan er geen genoeg van krijgen, de ander gaat het angstvallig uit de weg. Ik zat hier altijd een beetje tussenin: ik wilde wel, maar voelde ook een weerstand. En ik weet maar al te goed vanuit welke angst dat is ontstaan.
Lees meer “Your mama don’t dance” →