Je kan ze overal tegenkomen: Elviskinderen. Cees Geel, de deze week veel te jong overleden acteur, vertelde in 2009 in een interview met Trouw over een eerder overleden broertje: “De huisarts adviseerde mijn ouders zo snel mogelijk een ‘nieuw’ kind te krijgen. Dat was ik. Ik ben geboren, omdat hij is gestorven.” Het vormt je, weet ik ook uit eigen ervaring.
Lees meer “What’s she really like”
Als we de krant openslaan gaat het voortdurend over grenzen. Over mensen die op de vlucht voor ellende die grenzen overschrijden, al dan niet illegaal. Maar daar heb ik het nu niet over. Dit blog gaat over op onderzoek uitgaan en jezelf leren kennen.
Lees meer “I slipped, I stumbled, I fell”
La Dolce Far Niente. Zo mooi als het klinkt op z’n Italiaans, zo lastig is het om in praktijk te brengen. Want oh, wat is het moeilijk om je niet druk te maken.
Lees meer “Relax”
Op de kleuterschool, lang geleden, begon het. Je ontdekte de wereld en deed dat op jouw manier. “Zelluf doen!” De uitgestoken hand van je moeder maaide je weg, want je kon het echt zelf wel. Je kreeg het vertrouwen en vervolgens kreeg je het meestal nog voor elkaar ook. En lukte het niet, dan hoefde je maar in huilen uit te barsten. Je moeder was altijd dicht in de buurt.
Lees meer “Help me”
Zo Vader, Zo Zoon. Ken je dat nog? Eind vorige eeuw was het regelmatig op tv te zien. En er was ook de variant Zo Moeder, Zo Dochter. Daar moest ik afgelopen week vaak aan denken. Want ik hoorde het ene na het andere moeder-dochter verhaal. Lang niet allemaal even leuk, maar er waren ook lichtpuntjes.
Lees meer “It’s your baby you rock it”
Het beeld van een uitgeputte reiziger, dolend, smachtend naar water, de oase onbereikbaar. Zo zien wij vaak de woestijn. Beangstigend, een plek waar je niet moet zijn. Toch heeft de woestijn ook een andere kant. Een voedende kant. Voor wie het wil zien.
Lees meer “My desert serenade”