Actie – reactie. Zo gaat het toch altijd? Behalve als er geen reactie komt en het spelletje van terugkaatsen ineens wordt doorbroken. Dan wordt er bij mij een hele andere kettingreactie in gang gezet.

Ongedurig
Ik kan weleens behoorlijk uit mijn doen raken als ik een vraag heb uitgezet, mondeling of per e-mail, en lang op een antwoord moet wachten. Als er in mijn beleving geen reactie meer komt. Dan begint het met een wat onrustig gevoel. En word ik steeds ongeduriger. Wat is er aan de hand dat er nog geen respons is?

Fantasie
Gedachten kunnen dan de kop opsteken. Gedachten die in míjn hoofd zitten en waarschijnlijk amper raakvlak hebben met de werkelijkheid. Maar toch komen ze voorbij. En maken ze me onzeker, bevreesd of wekken ze een irritatie op. De onredelijkheid van mijn eigen fantasie die met me aan de haal gaat.

Greep
De neiging ontstaat om te blijven aandringen. Want ik wil een antwoord. Dan pas kan ik weer verder. Tot die tijd staat de wereld een beetje stil, als het ware. Iets wat alles te maken lijkt te hebben met een behoefte om greep te hebben op mijn omgeving en mijn agenda.

Emoties
Het zal je niet verbazen dat ik altijd zal proberen om vlot een reactie te geven als iemand míj iets vraagt. Of in ieder geval iets te laten horen ook al heb ik niet meteen een antwoord paraat. Toch komt het dan weleens voor dat iemand aangeeft niets te hebben vernomen, terwijl er wel een reactie is uitgegaan. Ook dan laten mijn gedachten zich niet onbetuigd en komen er allerlei emoties om de hoek kijken.

Oncontroleerbaar
Twee tegengestelde voorbeelden, lijkt het, maar mijn onderliggend patroon is hetzelfde: een oncontroleerbare behoefte om controle te hebben en te houden over wat er gebeurt en nog staat te gebeuren. En daarmee is meteen gezegd wat er niet klopt aan die behoefte. Het leven laat zich niet controleren. Dat weet ik, dat ervaar ik, maar het patroon is behoorlijk hardnekkig.

Stilstaan
Mij helpt het om, iedere keer dat ik een emotie ervaar door het uitblijven van een reactie, even stil te staan en me bewust te zijn van mijn neiging en mijn eigen gedachten. Dan voel ik de emotie weer dalen en de rust terugkeren. Want ik weet dat als ik de dingen loslaat ze toch wel gebeuren. De dingen hebben mij daarvoor niet nodig.