Bullseye! Hoe vaak maken we niet iets mee of horen we een verhaal dat ons niet onberoerd laat. Maar in zoveel situaties is het blijkbaar niet getolereerd om dat te laten zien. Als samenleving hebben we nog een wereld te winnen om ons een volwaardig mens te mogen tonen.

Onbewogen
Deze week zag ik een filmpje van het betoog van de partner van Peter R. de Vries dat ze hield voor de rechtbank toen ze gebruik maakte van haar spreekrecht als nabestaande. Zij zelf was niet in beeld, wel de rechters die naar haar luisterden. Wat me opviel was dat de rechters er volkomen onbewogen bijzaten. Ze vertrokken geen spiertje.

Hartverscheurend
In deze specifieke context kan ik me dat helemaal voorstellen. Iedere beweging van het oog, een wenkbrauw of mondhoek kan door de verdediging van één van de partijen worden opgevat als partijdigheid. Een wrakingsverzoek is dan zomaar ingediend. Het zou me dan ook niet verbazen als rechters erin getraind worden om geen emotie te laten blijken op het moment dat ze luisteren naar een – vaak – hartverscheurend relaas.

Aangedaan
Dezelfde week was er ook nogal wat ophef over de reactie van Sophie Hermans, fractievoorzitter van de VVD, in een debat waarin ze door Geert Wilders werd aangesproken als ‘tassendrager van Mark Rutte’. Ze was zichtbaar aangedaan en benoemde dat ook. Opvallend was dat sommige mensen hieruit de conclusie trokken dat ze wellicht niet op haar taak is berekend. Want het tonen van emoties is blijkbaar not done in de Tweede Kamer. Ook hier kan dat zomaar consequenties hebben.

Mens
Als coach hoor ik ook dagelijks persoonlijke verhalen van mijn klanten die me soms behoorlijk kunnen raken. Daar hoef ik gelukkig niet moeilijk over te doen. Voor mij kan het alleen maar de relatie en vertrouwensband ten goede komen als ik mag laten blijken dat ik er als mens in zit en niet als robot. Als mens mogen we geraakt zijn, we kunnen niet anders. Dat ook tonen en ermee werken is voor mij een vanzelfsprekend én noodzakelijk element.