“Volgens mij is het een kwestie van verkeerde mindset”. Ik hoorde het mijn vriend zeggen, maar was er nog niet aan toe om te erkennen dat hij misschien weleens gelijk kon hebben. Dus mompelde ik maar iets dat ik het niet wist waarom ik al een tijdje niet vooruit te branden ben.

Betrekkelijk
Ik zal de eerste zijn om te bevestigen dat het brein een grote rol speelt bij het leveren van prestaties. Vermoeidheid zit tussen de oren, hoor je ook wel. Natuurlijk wordt het lichaam moe bij een flinke fysieke inspanning. Maar als je zelf eens aan den lijve hebt ondervonden waar dat vermoeide lichaam nog toe in staat is als het echt moet (uit noodzaak, angst, frustratie of wat dan ook), dan weet je dat vermoeidheid inderdaad betrekkelijk is.

Acceptabel
Maar om nou volmondig toe te geven dat mijn brein misschien wel in de weg zit om een wedstrijd op een voor mij acceptabele manier te lopen, dat kwam blijkbaar nog iets te vroeg. Ik had mezelf dan ook al afgevraagd wat er aan schortte. Was mijn training niet goed genoeg geweest? Had ik te weinig gelopen? Wat kan ik veranderen aan mijn trainingsschema om de volgende keer beter beslagen ten ijs te komen? Of lag het wellicht aan mijn voeding en is het zaak om daar verandering in aan te brengen?

Praktisch
Allemaal praktische zaken waar direct iets aan te veranderen valt. Fijn, want dan heb ik het idee dat ik er ook echt werk van maak. Maar ik weet inmiddels ook als geen ander dat mijn wereld niet altijd zo maakbaar is als ik denk of zou willen. Dus is het nog maar de vraag of al die voorgenomen veranderingen ook echt zoden aan de dijk gaan zetten.

Loep
En dan ontkom ik er niet aan om ook mijn mindset eens onder de loep te nemen. Wat voor gedachten gaan er zo door me heen als ik aan het lopen ben? Had ik überhaupt wel zin om te lopen? Nog voordat ik op de helft was bedacht ik me hoe ver het nog was. Tsjonge, wat een eind. En dan, op ongeveer tweederde van de afstand, de finish zien liggen, maar nog een tweede rondje moeten ingaan. Mag ik hier ook linksaf slaan naar de finish in plaats van rechtdoor te gaan voor het tweede rondje?

Reset
Tsja. Mijn brein zat me dus wel degelijk in de weg. Teveel streven, teveel willen, teveel moeten? Het helpt me echt niet vooruit. Terwijl ik alleen maar in het moment hoef te zijn. En te genieten van de omgeving. Ik ga de resetknop dus maar eens indrukken.