“Ken uzelf”, luidt het beroemde opschrift op de tempel van Delphi. Maar als we onszelf denken te kennen, blijkt er soms toch meer te zijn. Om jezelf te doorgronden moet je die vragen aandurven die je liever vergeet, maar waarmee een ander je soms confronteert.

Hoe dan?
“Ik ken mezelf wel hoor. Ik weet het allemaal best hoe ik in elkaar steek en hoe het voor mij werkt. Ik weet ook prima wat ik heb te veranderen en wat ik anders zou moeten doen. Maar ik weet alleen niet hóe ik dat moet doen.”

Druk
Soms tref ik een klant die zichzelf door de jaren heen aardig heeft leren kennen. Die ook vol overtuiging kan zeggen: “Dat ben ik en daar sta ik voor”. En toch kan het gebeuren dat zo iemand dan is vastgelopen. Dat het leven zoveel druk uitoefent dat het niet meer gaat. Dan komen ze bij mij voor een antwoord op de ‘hoe’-vraag.

Antwoorden
Nou heb ik als coach echt niet alle antwoorden paraat. Integendeel. En daarnaast, ik ben er van overtuigd dat iedereen zichzelf het beste kan adviseren. Dus zal ik ook niet snel met mijn antwoord komen. Dat gaat toch niet werken. Want ik ben weer een heel andere persoon dan degene die ik tegenover me heb.

Route
Inmiddels weet ik dat als iemand zegt alleen niet te weten hoe iets aan te pakken, dat er toch nog onontdekte kanten zijn. Blijkbaar is er dan toch nog onvoldoende bewustzijn op een aantal aspecten van die eigen ik. Meer bewustzijn zal tot nieuwe inzichten leiden, waardoor de route naar de gewenste situatie zich vanzelf aandient.

Pad
Maar soms zitten mensen zo vast in hun eigen gedachten, in het verhaal dat ze over zichzelf geconstrueerd hebben, dat er weinig ruimte lijkt voor nieuwe inzichten. En juist daarom kan coaching zo waardevol zijn. Die ene vraag die je op het verkeerde been zet. Of die ongemakkelijke vraag die je een richting op brengt waar je nog nooit aan had gedacht. Die je de ogen opent. Dan is ‘hoe’ geen vraag meer, maar rolt het pad zich voor je uit.