Praten kunnen we als de beste. Maar communiceren we dan ook? Of blijft het bij een uitwisseling van zinnetjes, meningen en frustraties en missen we de kans om echt tot elkaar te komen? Kakelen is niks, maar een ei leggen is een kunst.

Communicatie
Communiceren is in mijn ogen reageren op wat de ander zegt. Dus niet reageren op wat je denkt dat er is gezegd door die ander of wat je er in je hoofd van hebt gemaakt. Waardoor je reageert op basis van eerdere ervaringen (“Daar heb je hem weer.”) of frustraties uit het verleden (“Kan ze daar nou nooit eens over ophouden?”). Dan zit je al snel langs elkaar heen te praten en is er van communicatie geen sprake meer.

Zuiver
Maar zo simpel als het lijkt, zo lastig is het om zuiver te blijven communiceren. Want je zet je brein als het ware even op een zijspoor. Al die belemmerende gedachten mogen even niet meedoen. Je schakelt jezelf even uit. Maar de kunst is om jezelf daarbij niet kwijt te raken en het contact met jezelf niet te verliezen. Want ook dan is een dialoog ver te zoeken (lees daarover mijn eerdere blog Mijn recht, jouw recht).

Waardevol
Een echte dialoog is zo waardevol. Elkaar vertellen wat er echt speelt, wat er in je omgaat en wat je misschien nog kwijt wilt voordat dat niet meer mogelijk is. In situaties van een op handen zijnd verlies bijvoorbeeld. Hoe verdrietig is het als zuiver communiceren dan onmogelijk blijkt te zijn geworden door ingesleten patronen.

Kunst
Confucius heeft ooit gezegd: ‘De hele kunst van het spreken is begrepen te worden’. Daar zou ik aan willen toevoegen ‘… en de kunst van het luisteren is te verstaan wat de ander zegt’. Dan kan er uit dat ei een prachtig kuiken voortkomen.