Hokjesdenken heeft de mensheid nog nooit verder gebracht. Want de mens is – gelukkig – veel te complex om in één hokje te passen. En toch leerde ik onlangs heel veel over mezelf door één zo’n hokje.

Hokjes
Laat ik het maar eerlijk zeggen: ik ben niet zo van de modellen en methodes. Al die pogingen om je te labelen en je in een hokje te proppen. Ik wil niet in zo’n hokje, want ik ben een uniek mens, toch? Net als jij. Daarnaast, ik herken me vaak in te veel verschillende hokjes. Dat geeft me dan het vermoeden dat het toch allemaal niet zoveel zegt en waarde heeft. En ik zie het als een bevestiging van mijn stelling dat ieder mens op zijn eigen manier is samengesteld en daarmee uniek is.

Stomheid
Maar vorige week werd ik met stomheid geslagen. Niet eerder herkende ik mij zozeer in een bepaalde typering. Er waren er negen, en nee, die andere acht gingen echt niet over mij. Zelfs niet een beetje. Maar die ene voor bijna 100% wel. Poef! In your face. Dit was ik! En ineens werd me heel veel duidelijk over wat mij raakt en triggert.

Goed doen
Nu snap ik ook waarom ik altijd zo emotioneel word als ik hoor, lees of zie dat andere mensen ‘goed’ doen. Goed naar andere mensen toe, goed in de samenleving, goed voor het milieu. Want dat is waar ik zelf naar streef, maar wat ik ook stilletjes van een ander verwacht. Ook al is het helemaal niet realistisch om dat te verwachten en – sterker nog – is het misschien mijn zaak niet wat een ander doet. Maar feit blijft dat dat is wat me raakt. De maatschappij, dat ben jij – en ik, per slot van rekening.

Steigeren
Feit is dus ook dat ik begin te steigeren als iemand dat ‘goed doen’ schendt en dat zal ik dan ook laten blijken. Als ik je in ‘mijn’ duinen op een wandelpad tegenkom op een mountainbike, dan zal ik als een ware pseudoboswachter je aanspreken, want daar mag je niet fietsen. Ik ben ook niet voor niets ambassadeur van het Nationaal Park Zuid-Kennemerland. De regels zijn er om een reden en gelden voor iedereen.

Leerproces
Voor mij is het de uitdaging om te leren daar milder in te zijn. Om te accepteren dat andere mensen andere keuzes maken. En op andere gebieden vind ik dat helemaal niet lastig, maar als het gaat om ‘goed doen’, dan komt in mij toch de idealist boven. Of de moralist. Dus dat ik daar nog een flink leerproces in heb te gaan, dat is wel duidelijk. Gelukkig had ik me toch al gecommitteerd aan een levenlang leren.