La Dolce Far Niente. Zo mooi als het klinkt op z’n Italiaans, zo lastig is het om in praktijk te brengen. Want oh, wat is het moeilijk om je niet druk te maken.

Dolce
Het is misschien nog wat vroeg in het jaar, maar ik zit al middenin mijn ‘grote’ vakantie. Wat is dat toch fijn. Relaxed, een lekkere temperatuur en een zonnetje dat straalt. En het is de tijd van het zalige niets doen. Geen verplichtingen, geen deadlines. Geen druk op je schouders voelen dat dit nog moet of dat nog niet af is.

Druk
Wat maakt nou dat we onszelf zoveel druk opleggen dat het leven buiten die vakanties om als een zware last aan voelt? En dat we alleen in die paar weken per jaar dat we met vakantie zijn even die druk niet ervaren? Eén ding weet ik wel: we doen het onszelf aan.

Lijstje
Soms merk ik het al aan het einde van het weekend. Dan begint de to-do-list voor die week zich al te vormen in mijn hoofd, waardoor ik met een onbestemd, onrustig en ongemakkelijk gevoel aan mijn maandag begin. Gaat het me deze week weer lukken? Vind ik voldoende tijd voor alles wat er op mijn lijstje staat?

Doen
Meteen realiseer ik me dan ook dat ik me alweer zorgen maak over iets dat er nog totaal niet is. Wat nog helemaal niet aan de orde is. En dan weet ik: ”Oh ja, dit is de doe-modus”. Terwijl ik het toch echt veel fijner vind om in de zijn-modus te verkeren.

Automatisch
Dus ook al weet ik dat ik er niets mee opschiet om mezelf zo druk te maken en dat ik me niet ongerust hoef te maken of het allemaal wel gaat lukken, toch gaan mijn gedachten nog regelmatig op de automatische piloot met me aan de haal. Hardnekkig als ze zijn.

Brein
Die gedachten op de automatische piloot zullen er altijd zijn, want zo werkt een brein nu eenmaal. Wat wel helpt is mij er bewust van te zijn dat het me niet helpt om het te voeden en in stand te houden. Dat ik daarmee vooral mezelf in de weg zit. Er is niemand anders die ik daarvan de schuld kan geven but me, myself and I.