“Het leven is als fietsen. Om je evenwicht te houden moet je in beweging blijven”, zei Albert Einstein ooit. Ik hou van fietsen en van beweging. Zelfs als die beweging op gang gebracht wordt door een ander. Alsof ik een duwtje krijg.

Naar
We ontkomen er geen van allen aan. Dat iemand in de omgeving – soms zelfs een volstrekt vreemde – iets zegt of doet dat raakt. Dat pijn doet zelfs. Bedoeld of onbedoeld. Voor het effect hoeft dat niet eens een verschil te maken. En dit soort nare ervaringen schud je ook niet zomaar van je af. Ze reizen met je mee. Soms lange tijd.

Reacties
Zo heb ik ook mijn ervaringen. En mijn reacties zijn divers. Ik kan er boos om worden. Of gelaten mijn schouders over ophalen en denken: ‘Dat is van die ander’. Of verdrietig van worden. Of me een voorstelling maken van de reden dat iemand dat zegt of doet en er begrip voor opbrengen. Ondanks de pijn en het verdriet dat het mij misschien brengt. Maar dan kan ik het vergoelijken.

Dankbaar
En onlangs werd er aan dit scala van mogelijke reacties nog één toegevoegd. Ik kan deze mensen ook dankbaar zijn. Dankbaar dat ze zich uitspraken of zodanig handelden dat het mij aan het denken heeft gezet. Want dat heeft bij mij een beweging in gang gezet die mij verder helpt.

Ontwikkeld
Dankzij deze mensen is het als het ware gaan gisten in mij. Ben ik me gaan afvragen of ze misschien gelijk zouden kunnen hebben. Ben ik op zoek gegaan naar antwoorden op de vragen die in me opkwamen. En zo heb ik mij verder ontwikkeld. En ben ik waar ik nu ben. Zonder het gepeins dat mij lange tijd kan bezighouden, op gang gebracht door andermans opmerking of gedrag, was ik nu niet op dit punt aanbeland. Dus dank jullie wel!