Wie de mol is, daar kunnen we ieder seizoen weer naar raden. Maar behalve een saboteur is een mol ook een prachtig en nuttig beestje. In ontmoeting met een mol ontdekte ik wat ons bindt.

Padvindersdaad
Vorige week parkeerde ik in de vroege ochtend op een grote parkeerplaats aan de rand van Naarden-Vesting. Toen ik wegliep van mijn busje zag ik op de grond een molletje liggen. Mijn eerste gedachte was dat ie dood was. Maar toen ik van wat dichterbij keek zag ik dat hij nog ademde. Was ie aangereden door een auto? Ik zag geen bloed. Dus besloot ik tot mijn padvindersdaad van die dag.

Weerloos
Nou heb ik vroeger nooit op scouting gezeten, maar als er één ding is waarvan ik zou willen dat ik het als kind had gekend, dan is het wel scouting. Dat weerloze molletje, middenop een kale parkeerplaats, deed iets met me. Ik pakte het op en voelde z’n warme lijfje. Het trilde helemaal. Zo’n zacht vachtje en piepkleine pootjes en teentjes. Het raakte me. Om het molletje in veiligheid te brengen legde ik het in het gras van de vestingwal.

Aangedaan
En geloof het of niet, ik was nog urenlang aangedaan. Door de kwetsbaarheid van dat prachtige beestje. Dat kleine leven, het hulpeloze. En het beroeren ervan. Alleen, hoezo heb ik dat nou bij een mol? Waar staat een mol voor? Die leeft onder de grond, graaft zich een weg en toont zich zelden. Het was dus heel uitzonderlijk dat ik hem zo open en bloot zag liggen. En dat ik hem kon aanraken.

Graven
Als analytisch coach graaf ik ook heel wat in mezelf. Naar de kern van wat mij belemmert en naar wat mij heeft gevormd tot wie ik ben. Om me uiteindelijk te kunnen tonen in mijn hele hoedanigheid, met alle kwetsbaarheid van dien. Maar daar ben ik nog niet zomaar. Eerst heb ik nog wat donkere gangen door te wroeten, maar ik weet waar het me zal brengen.