Ruud van de eerste Big Brother-editie lustte er wel pap van. “Effe knuffele”, was zijn credo. Dat geeft troost en een gevoel van stevigheid. Maar wat als de relatie misschien niet helemaal gelijkwaardig is of voelt?

Knuffel
Onlangs vertelde een vriend dat hij wordt gecoacht. Hij heeft er veel baat bij, zei hij. Dat maakte me blij, want na een zeer roerige periode was hij wel toe aan wat meer rust en overzicht. Afgelopen week kwam het weer even ter sprake en vertelde hij me dat zijn coach er na de tweede keer een gewoonte van heeft gemaakt om hem na afloop van de sessie een knuffel te geven. Ik schrok ervan.

Intiem
Mensen vinden het vaak belangrijk om een goede klik te hebben met hun coach. Dat begrijp ik. Er moet een vertrouwensbasis zijn en goed contact om echt in gesprek te komen. Maar is daar zoiets intiems als een knuffel voor nodig, vraag ik me af. Wat doet dat met de klant? En wat maakt dat de coach dat doet? Het blijft me bezig houden.

Gelijkwaardig
Want ook al doen wij als coaches nog zo ons best om uit te gaan van een gelijkwaardige relatie tussen klant en coach, helemaal lukken zal het wellicht nooit. Een klant die zich met al zijn kwetsbaarheden meldt bij een coach zal zich misschien niet meteen gelijkwaardig voelen. En wat gebeurt er dan tussen coach en klant als die knuffel gewoonte wordt?

Warmte
Ja, het kan helpend zijn. En ik kan me ook voorstellen dat een gesprek weleens zoveel lading kan hebben dat het prettig is om afscheid te nemen met een hug. Maar het kan evengoed iets onderdrukt houden wat juist ontwikkeld mag worden. Dat is waar ik eerder op aansluit. Dus van mij krijg je gewoon een hand. Maar wel een met warmte.