Het universum wordt soms bijzondere gaven toegedicht. Het zou een onmetelijke wijsheid in zich dragen dat antwoord geeft op wezenlijke vragen. “Wat wil het universum mij hier vertellen?”, vragen mensen zich dan af. Ik werd ook uitgedaagd om die vraag te stellen.

Pech
Het was een beetje een pechzomer voor mij. Eerst brak ik mijn heup en drie maanden later nog eens mijn beide ellebogen. Van verschillende kanten kreeg ik de vraag: “Wat wil dit je nu zeggen?” Aanvankelijk lachte ik dat een beetje weg, zeker na die eerste uitglijpartij die me overkwam. Maar toen ik vervolgens struikelend nog meer brak vond ik dat ik die vraag toch maar eens moest onderzoeken.

Noodstop
Want het resultaat van al die breuken was dat ik tot een noodstop werd gedwongen. Ineens zat ik op de bank en had ik krukken nodig om me door het huis te bewegen of moest ik in een rolstoel vervoerd worden zodra ik buitenshuis ging. Of moest een ander mijn boterham smeren en haar kammen. Zelf bepalen om fysiek actief te zijn, op welke manier dan ook, was er even niet bij. En dat voor iemand die haar hele leven gewend was geweest om autonoom en actief te zijn en niet lang kan stilzitten.

Efficiënt
Was dat dan de boodschap? Dat ik het wat rustiger aan moet doen? Dat ik moet stoppen met altijd maar te rennen? Ik kan er wel trots op zijn dat ik altijd veel gedaan krijg in weinig tijd en meerdere acties in één handeling kan uitvoeren. Efficiënte routering noem ik dat. Ik sta er ook om bekend dat ik snel reageer wanneer iemand mij een mailtje of berichtje stuurt. Mijn tempo ligt vrij hoog, ondanks mijn training in mindfulness en de vele retraites die ik volgde.

Kwetsbaar
Maar de valpartijen hebben ook wel wat veranderd aan mijn zelfbeeld. Ik zag mezelf altijd als beresterk, nooit ziek, onaantastbaar bijna. Mij kon niets gebeuren. Nu ik voor de tweede keer in vier maanden tijd aan het revalideren ben voel ik me kwetsbaar. Gevaar ligt op de loer en een ongeluk zit in een klein hoekje. Al die clichés lijken nu heel erg waar.

Vraagteken
Vrij bewegen is daardoor lastiger geworden. Bij hardlopen heb ik inmiddels zelfs een vraagteken gezet. Wil ik dat nog wel? Moet ik dat nog willen? Iets waar ik lange tijd een deel van mijn identiteit aan ontleende en enorm veel plezier aan beleefde. Maar een hardloper voel ik me allang niet meer. En is dat erg?

Vertragen
Dus alles wijst erop dat ik heb te vertragen. Mijn tempo ligt nu noodgedwongen al lager dan gebruikelijk, maar zal niet meer terugveren naar hoe het was. En wellicht heb ik de bakens te verzetten. Nieuwe activiteiten te ontplooien. Die meer passen bij wie ik inmiddels ben. De ruimte ligt (weer) open.