Coaching en mindfulness

Wat ik leer van Tom

bicycle-2402188_640.jpg“Nous sommes des passagers”. Maar haasten is er niet bij hoor. Liever niet. Tijdens mijn vakantie ben ik vooral relaxed onderweg. En toch zijn er soms wel gedachten die dat in de weg kunnen zitten. Maar Tom Dumoulin leerde me hoe ik dat aan moet pakken.

Fietsen
Met een paar duizend kilometer voor de wielen begin ik vandaag aan mijn fietsvakantie. Heerlijk peddelen van dorp naar dorp, van camping naar camping. Maar de afgelopen weken heb ik nog geweldig kunnen genieten van de Tour de France. Dat is ieder jaar toch weer een boeiend spel van tactiek, afzien en zelfbeheersing.
 
Randzaken
Maar dat wat me dit jaar het meest verraste was het antwoord van Tom Dumoulin op de vraag hoe hij zo gefocust kan zijn in een tijdrit na een etappe waarin hij woest over de finish kwam. Hij zei daarover: “Ik denk altijd: wat maakt het uit wat er gisteren gebeurde en wat maakt het uit wat er gaat gebeuren. [...] Van denken over randzaken ga ik niet harder fietsen, die dingen wil ik blokken. Dat lukt meestal wel en dat is wel een kwaliteit van me.”

Hier en nu
Dat mag met recht een kwaliteit genoemd worden. Wat Tom laat zien is dat hij volledig in het hier en nu kan zijn. Als er een emotie is, dan kun je dat meteen aan hem horen en zien. Is hij boos of geïrriteerd, dan uit hij dat. En is hij blij, dan straalt dat ook helemaal van hem af. Maar een paar uur later is hij dan vaak weer de neutraliteit zelf en spreekt hij rationeel over die eerdere emoties. Als een opgejaagde antilope die even later weer rustig staat te grazen.

Kunst
En dat is nou precies de kunst. Om niet te blijven hangen in dat wat er gebeurde of dat wat je had gehoopt dat zou gebeuren. Of juist om niet bezig te zijn met wat nog gaat komen of wat je hoopt dat gaat komen. Het leidt je alleen maar af van waar het om gaat: nu. Het zorgt voor stress en frustratie, terwijl je net zo goed in rust en met focus de dingen zou kunnen doen die belangrijk voor je zijn.

Prof
De komende weken ga ik dus maar eens kijken of ik ook kan fietsen als een prof. Niet denken aan hoe ver het nog is tot het hoogste punt van de klim. Of hoeveel kilometer we nog moeten tot de eerstvolgende camping. Of hoe lang die hobbelweg nog duurt. Ik ga er van uit dat het dubbel genieten wordt.

 

Heeft dit artikel je geïnspireerd of geraakt en heb je behoefte erop te reageren? Mail me gerust op .