Coaching en mindfulness

Ritje door emo-land

achtbaan-2395541_640.jpgIn heftige periodes kun je soms zo door elkaar geslingerd worden, alsof je in een emotionele achtbaan zit. Pieken en dalen, euforie en intens verdriet. Mooi en vreselijk, het is soms niet eens te duiden. Maar dat het allemaal een functie heeft en uiteindelijk leidt tot iets nieuws, daar ben ik van overtuigd.

Scala
Emoties. We kunnen niet zonder, maar we zijn er soms ook een beetje bang voor. Want we kunnen zo overspoeld raken door emoties dat we onszelf bijna niet herkennen of zelfs dreigen kwijt te raken. Emoties laten zo’n breed scala zien van gevoelens en reacties, dat herkende ik bij mezelf het afgelopen jaar tijdens de ziekte en het overlijden van mijn schoonmoeder.
 
Schok
In mei kregen we het bericht dat ze ongeneeslijk ziek was. Een schok. Geheel onverwacht. Niet voorbereid op zo’n boodschap. Maar ben je dat ooit? Het bracht ook boosheid met zich mee. Het voelde zo onrechtvaardig. Het kon niet waar zijn en mocht niet zo zijn. Toch, gek genoeg, leek er niet veel te veranderen. Ze had geen pijn, voelde zich niet ziek. En dat bleef maanden zo. Het voedde een stille hoop dat het misschien weleens kon meevallen en dat alles bij het oude zou blijven.

Controle
Maar een maand of drie geleden kwam er een kantelpunt. Ze ging nu merkbaar en zichtbaar achteruit. Dat veroorzaakte bij mij een onrust. Het gevoel dat het me door de vingers glipte, we er geen invloed op hadden. Zo groot is blijkbaar de behoefte aan controle dat we stilletjes denken zo’n proces te kunnen keren. Totdat we vorige week werden opgeroepen om afscheid van haar te nemen en haar bij te staan in de laatste uren. Een gevoel van onmacht overviel me. En na het uitblazen van de laatste adem was er vooral verdriet en reddeloosheid.

Nieuwe werkelijkheid
Het zakelijke geregel in de eerste uren na het overlijden zorgden, hoe vreemd misschien ook, voor afleiding en zelfs iets van opluchting. We hebben het doorstaan met z’n allen. Maar al snel volgde een gevoel van leegte, van gemis. Herinneringen kwamen boven, mooi en pijnlijk tegelijk. En het besef dat dit het begin is van een nieuwe werkelijkheid. Want vaste routines en gebruiken veranderen vrijwel meteen, al is het noodgedwongen. Ik heb de behoefte om die nieuwe werkelijkheid te omarmen, met alle bijbehorende herinneringen die daar hun plek innemen.

 

Heeft dit artikel je geïnspireerd of geraakt en heb je behoefte erop te reageren? Mail me gerust op .