Coaching en mindfulness

Onbeantwoorde vragen

question-mark-1829459_640.jpgVoor ieder probleem een oplossing. En voor iedere vraag een antwoord. Was het maar zo eenvoudig. Soms lopen we tegen ons eigen onvermogen aan. Een ongemakkelijke waarheid.

Inzichten
Meerdere keren per jaar ga ik voor supervisie naar een meestercoach. Ontzettend leerzaam, want het geeft me iedere keer weer nieuwe inzichten die mij vooruit helpen als coach. Maar het kan ook superpijnlijk zijn. Zoals de laatste keer. Wat maakt dat ik doe wat ik doe? Om bij dat antwoord te komen kwam ik uit bij de meest wezenlijke vraag die ik mezelf kan stellen: Wie ben ik?
 
Pijnlijk
De vraag stellen is ‘m beantwoorden, zeggen ze weleens. Maar in dit geval had ik hier geen antwoord op. Ik kon op dat moment niet aangeven wie ik nu eigenlijk ben en – in het verlengde daarvan – wat ik dan toevoeg in deze wereld. En ik vond dat enorm pijnlijk. Want – als ik daarop doorredeneer – wat is dan mijn bestaansrecht? Ik wist het niet.

Redder
Inmiddels heb ik mijn bronnen wel weer beschikbaar en heb ik mijn verhaal weer op orde. Maar in die momenten dat ik het even niet zag en me daar zo verdrietig over voelde viel me iets op. Met name hoe anderen reageren op zo’n vraagstuk en ermee omgaan. De redder in de mens staat dan blijkbaar op, terwijl ik misschien iets heel anders nodig had.

Erkenning
Zodra ik iemand vertelde dat ik worstelde met deze vragen begon de ander mijn vragen te beantwoorden. Uiteraard vanuit hoe die ander mij ziet. Er werden me oplossingen aangedragen. Allemaal vanuit de beste bedoelingen. Maar het waren niet mijn antwoorden en niet mijn oplossingen. Terwijl ik alleen maar erkenning zocht hoe lastig het is als je het even niet weet.

Verdragen
Het maakte mij weer duidelijk hoe ongemakkelijk we het blijkbaar vinden om iets niet te weten. Om even stil te staan bij wat er is, zonder meteen te gaan handelen en doen. Om te accepteren dat er niet altijd meteen een oplossing is voor een probleem. Om te verdragen dat we niet alles kunnen weten en in de hand hebben. Om ons te realiseren dat we human being zijn in plaats van human doing.  

 

Heeft dit artikel je geïnspireerd of geraakt en heb je behoefte erop te reageren? Mail me gerust op .