Coaching en mindfulness

Help! De autonomie verzuipt

lifebelt-1463427_640.jpgIk hoor het zo vaak: “Ik wil een ander helpen”. Mooie missie. Maar is het ook zinvol? En zo ja, voor wie? Voor de geholpene of voor de helper? That’s the question.

Hulpeloos
Afgelopen week kwam mijn vriend thuis na het hardlopen met een dikke en blauwe schouder nadat hij er behoorlijk hard op was gevallen. Iedere beweging doet pijn en zo’n beetje alle handelingen die je normaal gesproken zonder nadenken uitvoert kosten nu moeite of zijn vrijwel onmogelijk. Dan kun je je erg hulpeloos voelen.

Helpen
Bij mezelf voelde ik al meteen de neiging om te hulp te schieten. Of eigenlijk, alles over te nemen: “Laat mij het maar doen”. De impuls om te helpen bij de confrontatie met iemand die ondersteuning kan gebruiken is onmiskenbaar. We willen zo graag van dienst zijn. En of dat nou is omdat we onszelf er beter door gaan voelen of niet, dat laat ik dan maar even in het midden.

(On)gewenst
Maar of die hulp nou wel zo gewenst is, dat is maar de vraag. Enerzijds merkte ik dat mijn vriend zoveel mogelijk zelf wilde blijven doen. Al was het maar om niet helemaal vast te komen zitten door immobiliteit. Dus geen sprake van dat ik zijn boterham smeer of appeltje schil, zijn sokken aantrek of iets uit de kast pak voor hem. Dat doet hij zelf. Ook al duurt dat drie keer zo lang als normaal en kost het hem veel pijn en moeite.

Autonomie
Want op het moment dat ik hem ga helpen ontneem ik hem als het ware zijn autonomie. Terwijl hij – ondanks zijn beperkingen nu – het vermogen en het verlangen heeft om zelf te beslissen wat goed voor hem is en daarnaar te handelen.

Zelf
Dus laat ik het hem zelf doen voor zover dat kan. En wanneer hij zelf aangeeft dat hij hulp kan gebruiken, dan ben ik er. Maar ik neem het niet van hem over om het zogenaamd makkelijker voor hem te maken (of voor mijn eigen gemoedsrust). Zo lang hij zegt dat hij daar niet bij gebaat is, wie ben ik dan om daar anders over te denken. Hij weet zelf het beste wat goed voor hem is.

Coachen
Dat vraagt van mij dat ik bij tijd en wijle op mijn handen ga zitten. En niets doe. Alleen zo af en toe een vraag stel. Je zou het ook coachen kunnen noemen.

 

Heeft dit artikel je geïnspireerd of geraakt en heb je behoefte erop te reageren? Mail me gerust op .