Coaching en mindfulness

Geen ontkomen aan

hands-578917_640.jpgNederlanders worden steeds ouder en blijven langer gezond, zo meldde het CBS dit voorjaar. Dat is toch fijn om te weten. Want dat schuift het moment dat we (moeten) gaan nadenken over onze eindigheid lekker verder voor ons uit. Ook al weten we dat we er een keer aan moeten.

Ouder
Onlangs ben ik weer een jaartje ouder geworden. Niets verontrustend, vind ik zelf nog steeds. Maar naarmate ik zelf ouder word, geldt dat voor mijn moeder en schoonouders des te meer. Ze zijn fysiek kwetsbaarder, vatbaarder om ziek te worden en het herstelproces gaat dan niet meer als op je twintigste. En dat gegeven zorgt er toch voor dat ik vaker geconfronteerd word met gedachten over ziekte en ouder worden.
 
Onontkoombaar
Dat ook ik oud zal worden (dat hoop ik toch tenminste), ziek kan worden en uiteindelijk ook zal sterven, dat realiseer ik me best. Het zijn misschien niet de zaken waar ik graag aan denk of gemakkelijk over filosofeer, maar dat het leven zo in elkaar steekt en dat dat ook voor mij onontkoombaar is, dat kan ik met geen mogelijkheid ontkennen.

Overdenkingen
Toch werd ik afgelopen week diep geraakt toen ik tijdens de retraite die ik volgde een aantal overdenkingen van de boeddha te horen kreeg.

Het is mijn natuur dat ik oud word
Er is geen weg om aan oud worden te ontkomen

Het is mijn natuur dat ik ziek word
Er is geen weg om aan ziekte te ontkomen

Het is mijn natuur dat ik dood ga
Er is geen weg om aan de dood te ontkomen

Alles wat me dierbaar is en iedereen waar ik van houd, veranderen van nature steeds
Er is geen weg om te voorkomen dat ik van hen gescheiden raak

Snoeihard
Vooral die laatste overdenking kwam snoeihard bij me binnen. Want dat er ooit een moment zal komen dat ik om wat voor reden dan ook gescheiden zal raken van diegenen die mij dierbaar zijn, daar zit gevoelsmatig toch een ontkenning op. Alsof dat nooit zal gebeuren. Want ik wil niet dat dat gebeurt. Maar ook dat is de harde waarheid.

Onder ogen
Ik wil het niet zien. Kijk liever een andere kant op. Maar wie houd ik dan voor de gek? Dus probeer ik het nu toch onder ogen te zien. En dat is niet gemakkelijk. Maar hopelijk is het dan wat doenlijker als het moment daar is.

 

Heeft dit artikel je geïnspireerd of geraakt en heb je behoefte erop te reageren? Mail me gerust op .