Mis ik iets?

building-2560843_640.jpgMijn hele leven is het nog niet voorgekomen dat ik eens een tijdje niet actief was in een club, vereniging, bestuur of organisatie. Zeeën van tijd? Die zijn me onbekend. Maar altijd betrokken willen zijn maakt het wel lastig om afstand te nemen.

Afscheid
Afgelopen week heb ik na vijf jaar afscheid genomen als bestuurslid van de Beroepsvereniging Runningtherapie Nederland. Zo stilletjes ging daar toch best wat tijd in zitten, dus ik had er wel naar uitgekeken om mijn taken te kunnen overdragen aan een opvolger. Voor mijn gevoel zou ik nu ineens zeeën van tijd over hebben.

Overdragen
Of dat ook zo zal zijn zal nog moeten blijken. De afgelopen weken had ik het juist alleen maar drukker, doordat ik mijn werk zorgvuldig wilde overdragen. Alles op een rijtje in een overzichtelijk document, niets vergeten. Oh ja, dat moet er ook nog bij. En die vraag die vanochtend binnenkwam, die kan ik ook nog wel even afhandelen.

Los laten
Het viel me nog niet mee om de zaak los te laten. Om te zien dat anderen het anders aanpakken dan ik heb gedaan of zou doen. Om te accepteren dat ik daar geen invloed meer op heb. Om niet heimelijk te denken dat mijn manier veel handiger is. Om niet de gedachte toe te laten dat ik misschien toch nog wel mee zou willen denken in wat er verder gebeurt.

Op de eerste rij
Aan mij nu dus de uitdaging om afstand te nemen. Maar wat zegt dat nu over mij dat dat zo lastig voor me is? Dat heeft dan toch te maken met bang zijn ook maar iets te missen, er niet bij te zijn als het gebeurt. Ik zit dan ook graag op de eerste rij als er iets te doen is. Daarom ben ik graag betrokken bij het organiseren van leuke, interessante, nieuwe zaken. Dan kan het me niet ontgaan. Die zeeën van tijd zal ik dus wel nooit gaan ervaren.

 

Heeft dit artikel je geïnspireerd of geraakt en heb je behoefte erop te reageren? Mail me gerust op .